Afgestudeerd: ‘Best heftig, maar ook erg leuk’
In deze nieuwe rubriek gaat de Nivo het gesprek aan met mensen die zojuist een studie hebben afgerond. Waarom kozen zij voor deze specifieke opleiding? Wat zijn de bijzonderheden van hun vakgebied? Hoe hebben zij hun studietijd ervaren en wat zijn hun vervolgstappen? Achter elk van deze pas afgestudeerden, gaat een uniek verhaal schuil. Deze week trappen we af met de 24-jarige Dionne Smit, die op 17 augustus haar masterdiploma Geneeskunde behaalde.
In tegenstelling tot de meeste andere masteropleidingen, die vaak maar een à twee jaar duren en zeer theoretisch van aard zijn, duurt de master Geneeskunde maar liefst drie jaar en bestaat deze voornamelijk uit co-schappen. ,,Het was best heftig”, vertelt Dionne, ,,maar ook erg leuk om zoveel verschillende indrukken op te doen.”
Al op de middelbare school wist Dionne zeker dat ze Geneeskunde wilde studeren. Omdat er sinds 2017 niet meer geloot wordt voor numerus fixus-opleidingen, zette ze als scholier al alles op alles om door de decentrale selectie te komen. ,,Met alleen hoge cijfers kom je er soms niet, dus ik koos bewust voor tweetalig onderwijs en zorgde ervoor dat ik zoveel mogelijk extra trajecten (op het hoogste niveau) volgde. De selectiecommissies kijken ook naar (vrijwilligers)werk, dus naast mijn bijbaantje op de markt, stond ik altijd klaar als de school leerlingen zocht om te helpen bij open dagen of informatieavonden.”
Voorafgaande aan de masteropleiding volgde Dionne eerst een driejarige Bachelor. ,,Tijdens die eerste drie jaar volg je nog echt college”, vertelt Dionne. Ze bladert vluchtig door een aantal dikke boeken vol medische termen en anatomie. ,,Zoals je ziet is dat voornamelijk stampwerk. Dit ging me eigenlijk best goed af, al moet ik wel zeggen dat ik heel wat uurtjes heb doorgebracht in de Universiteitsbibliotheek. Vooral in tentamenperiodes was ik daar geregeld van 09:00 tot 20:00 uur te vinden.”
Die lange dagen werden er tijdens de daaropvolgende drie jaren co-schappen van de masteropleiding eigenlijk niet minder op. Dionne’s vriend Eddy Buijs, die zelf ook Geneeskunde studeerde en inmiddels zijn specialisatieopleiding tot huisarts volgt, benadrukt dat Dionne de afgelopen drie jaar geregeld werkweken van 50 uur draaide. ,,En dan had ze daarnaast ook nog eens meerdere bijbaantjes, onder andere in een verpleeghuis en op een huisartsenpost”, zegt Eddy, zichtbaar trots op zijn vriendin.
Lees meer door Leonie Veerman in de NIVO.