Purmerender Marcel Groot bood spontaan hulp aan tijdens die Nieuwjaarsnacht

Marcel Groot (50), één van de mensen van buiten, die Volendam terstond te hulp schoot. In zijn geval spontaan, want als politieman functioneerde hij eigenlijk in een ander regio. Maar hij had en heeft iets met Volendam. Een hulpverlener van buiten geeft een bijzonder inkijkje. Marcel is geen gewone agent, maar een politiemens. Vanuit zijn humane inborst zit hij twintig jaar later tevens nog met een vraag. ,,Iemand is me bijgebleven en ik ben benieuwd hoe het met haar gaat.”

,,We parkeerden de politieauto, in de buurt van de Haringstraat. Toen we uitstapten, deed ik een hesje van de politie aan en kwam er meteen een jongen en een meisje op me af. Ze vroegen waar de EHBO was. Uit de mond van de jongen kwam zwarte rook en hij droeg de geur van brand bij zich. Ik had nog een geen enkel beeld van wat er gaande was, zag wel veel mensen lopen, maar kende er de weg ook niet.

Iemand van beveiliging sloot zich bij ons aan en in koppels van twee zijn we ergens heen gegaan. Er kwam een andere collega uit een woning in de Haringstraat en vroeg ons om hulp. Boven in de badkamer zat een meisje met brandwonden, al klappertandend in het water. Ik draaide de kraan meteen van ijskoud naar lauw. Samen met mijn collega droeg ik het meisje vervolgens van de nauwe trap de politieauto in en zij werd naar het ziekenhuis vervoerd.”

,,Wij kregen daarna de opdracht om naar een café – welke weet ik niet meer – te gaan, om daar voor de ingang te gaan staan. Er stonden namelijk allemaal ouders en familieleden die wilden kijken en weten of hun kind binnen lag. Het was duwen en trekken. Er hoefde maar iets te gebeuren en het kon vechten worden. Arm in arm stonden we met z’n vieren voor de deur. Ik herkende één Volendammer, hij had een viskar in Zwanenburg. Binnen was één, lange, brandweerman. Dat werd mijn held. De familieleden en vrienden buiten noemden namen en de brandweerman gaf vervolgens telkens het antwoord, of diegene binnen was of niet, of dat iemand al naar een bepaald ziekenhuis was gebracht. Daardoor ontstond er iets meer rust en nam de de druk op ons af.”

Lees meer door Eddy Veerman in de NIVO