Gary Bootsman: vallen, opkrabbelen en groeien: Kwetsbaar durven zijn, is krachtig

Vandaag Gary Veerman-Bootsman (34). Opgegroeid in een allesbehalve veilige omgeving met geborgenheid. Over overbelaste hersenen, trauma’s, rouw, de balans tussen draagkracht en draaglast, hoop en vechtlust. Ze zit in – wederom – een herstelfase en komt nauwelijks buiten. Speciaal voor de foto wel even. De vallende blaadjes van de bomen staan symbool voor herfst en de voor haar zo bekende depressieve gevoelens. ,,Maar er groeit altijd een nieuw blaadje aan.”

,,Ik ben geen Bob Ross”, lacht ze, als de op tafel liggende schilderingen – gemaakt ten tijde van de creatieve therapie – ter sprake komen. Op het ene vel kijkt ze naar zichzelf, hoe zij er bij lag in het ziekenhuis. Op de andere is rechts het vuur zichtbaar, en vlak voor haar een rits hoofden van jongeren die zich verdringen richting de uitgang. Enkele vriendinnen hadden die bewuste avond een cameraatje mee, ze toont wat foto’s. Ook één van haar totaal verschroeide gezicht; wonderbaarlijk dat het naderhand zo gaaf is geworden. Maar gehavend is ze, van binnen.

,,Het is jammer dat er zoveel onwetendheid en onbegrip is, als het gaat om depressie. Zoals ik het had over het uitgaan in het weekend. Mensen durven dan te zeggen dat het dan wel meevalt, terwijl dat vaak nog de enige afleiding of zelfs verdoving is.”
,,Met het oog op mijn toekomst waarin ik andere mensen wil gaan helpen, is het niet alleen de kennis maar toch echt het feit dat ik ervaringsdeskundige ben op dat gebied waardoor juist ik mensen kan helpen.”

,,Je krijgt de trauma’s van je ouders en je eigen jeugd mee, ik ben me daar bewust van met betrekking tot mijn eigen kinderen. Ik wil ze die eerder besproken jas aanreiken, van een veilige omgeving. Aan tafel alles bespreekbaar maken, dat ze leren zichzelf te uiten, zonder gevoel van schaamte. Werken aan de bewustwording, van hun gedachten en gevoelens; als je dat gereedschap bezit, kun je psychisch meer aan. Er is vrijwel altijd een uitweg en die moet je blijven zoeken. Soms is-ie moeilijk te vinden. Maar houdt hoop.”

Lees meer door Eddy Veerman in de NIVO.