We doen ons best

Ik ben weer eens begonnen met afvallen. Ik deed het wel zo’n beetje tussendoor maar onder het eten en ’s avonds hield ik er toch te weinig rekening mee. De cijfers liepen maar op. Ik geloof dat ik nu rond de 106 zit en dat weet ik zeker. Al mijn goede voornemens, die ik het hele jaar door heb, leidden tot niets, integendeel, ze leiden tot veel. Woensdag heb ik bedacht dat het genoeg is. Donderdag heb ik een afspraak gemaakt met de gewichtsconsulente van Fitstudio Waterland. Vrijdag ben ik er om 11 uur geweest.

Het is een leuk gesprek. Ik moet op de weegschaal staan en dat schrijft ze dan op en ze schrijft ook op wat ik allemaal vertel over mijn eten en mijn rigoureuze plannen, want ik ben altijd een beetje alles of niks, want de rest is onzin. Op dit moment zit ik zo dicht bij alles dat ik echt op weg moet naar niks. Een mooie afdaling naar de tachtig heb ik in mijn hoofd. Dat lijkt onmogelijk en dat is het ook, maar dat geeft niet.

Kijk, ooit woog ik 74, maar toen rookte ik nog. Toen ben ik in de loop der jaren drie keer gestopt en elke keer kwam er tien kilo mij bij – reken maar uit. Ik zeg niet dat het nu wel gaat lukken, maar ik ga wel aan de slag en dan zien we wel waar het schip strandt. Ik zal er in ieder geval niet van aankomen, hoop ik.

Goed. Marina, de gewichtsconsulente die ik geen diëtiste mag noemen, komt uit Rusland en heeft een hele duidelijke strategie: ik moet het zelf doen. Ik vraag me af waarom ik dan toch met haar in zee ga, maar zij helpt mij het zelf te doen en anders heeft ze nog wel een Russische stok achter de deur. Die keiharde, internationale aanpak, daar hou ik van. Ik ben altijd meer een globale generalist geweest dan lokale specialist. Ik wil nog even snel een foto van Marina maken voor bij dit stukje, maar ze wil niet op de foto voordat ik minimaal vijf procent ben afgevallen. Ja, een keiharde aanpak, daar hou ik van.