Een bijzonder verhaaltje

Vorige week, op donderdagmorgen 24 december brachten wij Donna met z’n allen naar de kerk voor de uitvaartdienst. Haar kistje (een mandje was het eigenlijk) werd neergezet op een zogenaamde loopkoets. Achter deze koets liepen wij, met daar achter de lange rouwstoet. Aan de loopkoets waren twaalf ballonnen vastgemaakt. Drie bij elkaar gebonden ballonnen op iedere hoek van de koets. Na de dienst werd de koets naar de begraafplaats gereden waarna het mandje van Donna op de plek werd gezet waar haar graf zou komen. Bij het verlaten van de kerk kregen ook alle aanwezigen een ballon voordat we allemaal verzamelden bij het graf voor de laatste zegen.

Op een teken van de pastoor lieten we alle ballonnen tegelijk los. Ook werden de ballonnen van het koetsje losgemaakt en opgelaten. We keken met z’n allen om naar de ballonnen en zagen hoe deze hoog de lucht in vlogen in de richting van de haven waarna ze boven het IJsselmeer uit het zicht verdwenen en de pastoor verder ging met zijn ritueel. Het was een verschrikkelijke dag maar de uitvaartdienst was tóch heel mooi, liefdevol, bijzonder.

Vier dagen later, afgelopen maandag, kreeg ik deze foto toegestuurd van mijn buurvrouw met de vraag of ik dit al had gezien achter ons huis.

Achter ons huis is een groot bedrijfspand en die hebben daar twee containers op het erf. Naast de containers twee grote bomen die in deze tijd hun bladeren en takken laten vallen op de grond en op het dak van de containers. Op het dak van een van de containers lagen drie bij elkaar gebonden ballonnetjes, bijna leeggelopen, met hun touwtje verstrengeld in de takken die erop liggen, zodat de ballonnetjes ook nergens meer heen kunnen waaien, ondanks het extreem slechte weer van de afgelopen week liggen ze er nu nog steeds.

Wij wonen aan de dijk en hebben achterom geen tuin, alleen een klein balkon van 1,5 vierkante meter. De ballonnetjes zijn dus 5 meter van ons huis terecht gekomen terwijl ze in eerste instantie een heel andere kant op zijn gewaaid. Als ik een achterstraat had gehad dan hadden ze op mijn achterstraat gelegen.

Als je ziet hoe de container rondom afgedekt wordt door die bomen, onze huizen en het bedrijfspand is het eigenlijk onmogelijk dat de ballonnetjes daar terecht zijn gekomen. Caroline en ook haar vader hebben aan Donna talloze keren gevraagd of ze alsjeblieft een teken wil geven dat ze ergens is en aan ons denkt. Ik wil geloven dat dit zo’n teken is.

Ik twijfel nu of ik op de container moet klimmen om de ballonnetjes te pakken en bij de spulletjes van Donna te leggen, of dat ik ze daar op het dak moet laten liggen en kan blijven kijken hoe ze daar de regen en de wind blijven trotseren. Drie sterke ballonnetjes.... voor mamma, pappa en James.

Ik wens jullie een fijne jaarwisseling.... en het nieuwe jaar... ach... dat kan voor iedereen alleen maar beter worden. Minder weergeven