Vrouwen niet toegestaan
Videogames maken al sinds mijn jeugd een groot deel uit van mijn leven. Mario Kart, Super Mario 64, The Legend of Zelda, Animal Crossing, The Sims. Zowat alles wat op de Wii, Nintendo DS en/of PC te spelen was. Gamingcultuur is altijd een groot deel van mijn leven geweest, en rond mijn tienerjaren begon ik mij wat meer te mengen in gamingcultuur op het internet, met spellen zoals Undertale, maar ook meer schietspellen en RPGs. Het was in deze fase dat ik ontdekte dat er een enorm stigma rondom vrouwelijke gamers hangt, en dan vooral met betrekking tot het soort games dat over het algemeen door vrouwen gespeeld wordt.
Mijn eerste aanraking met dit stigma was in de reacties onder een YouTube-video, waar ik antwoord gaf op de vraag welke videogames ik vaak speelde. Dit antwoord luidde dat ik vooral hield van Animal Crossing en The Sims, maar dat spellen zoals Uncharted en Tomb Raider ook niet mochten ontbreken. Dit bracht een berg aan reacties voort die over het algemeen uitkwamen op het idee dat ik “geen echte gamer was”, en dat spellen zoals Animal Crossing “geen echte games” zijn. Deze reacties lanceerden mij als meisje in een fase waarin ik spellen zoals Animal Crossing volledig losliet, althans naar de buitenwereld. Ik liet mensen trots weten dat ik alleen ‘echte spellen’ speelde, maar eigenlijk is het supertriest dat vrouwen en meisjes niet gewoon mogen laten merken wat voor soort spellen ze echt leuk vinden.
Dit fenomeen heeft alles te maken met een term die gatekeeping heet. In gaming communities slaat deze term vooral op mannen die het niet los kunnen laten dat vrouwen dezelfde dingen als zij leuk kunnen vinden, en daarbij de spellen die vooral door vrouwen gespeeld worden afketsen van hun cultuur. Zo blijven man en vrouw toch gescheiden en niet hetzelfde. Ik sprak hierover met een vriend die van vrouw naar man getransitioneerd is. Hij vertelde me over de fase in zijn leven waarin hij zich nog als vrouw presenteerde, en hij constant moest uitleggen en bewijzen dat hij toch echt van video games hield. Ook vertelde hij over de verbazing die hij had toen deze uitleg niet meer nodig was zodra hij zich als man ging presenteren tegenover de buitenwereld. Vanaf toen werd gewoon van hem aangenomen dat hij een gamer was, en daarmee was de kous af. Ik heb dit zelf ook ervaren. Toen ik ooit aan een tinder-match liet weten dat ik graag Smash Bros speelde, iets wat naar mijn idee een vrij neutrale game was om mee te beginnen, werd ik onderworpen aan een vragenvuur waarin niet alleen naar het karakter werd gevraagd dat ik vaak speelde, wat naar mijn idee een vrij normale vraag was, maar ook werd ondervraagd over de geschiedenis en verhaallijn van het spel en naar de respectievelijke games die hoorden bij de karakters in het raster. Na een half uur kruisverhoor en weinig echt gesprek, heb ik de jongen maar uit mijn matches verwijderd; dit soort spelletjes speelde ik namelijk niet graag.
Lees hele blog op de site van enClave.
enClave vormt een onafhankelijk non-profit schrijverscollectief (binnen een stichting i.o) met een vierkoppige hoofdredactie die naast eigen maandelijkse bijdragen een coachende rol vervuld. enClave heeft geen uitdrukkelijke politieke maatschappijvisie. Wij vinden het belangrijk dat jongeren uit met name Edam-Volendam in een breder cultureel perspectief schriftelijk van zich kunnen laten horen, en zich hierin ook kunnen blijven ontwikkelen.