Hüseyin Evrengün: Edam is mijn stad

Hüseyin Evrengün woont al 42 jaar in Edam, nu alweer 10 jaar in de Roelof Bootstraat na zijn uitstapje naar Marmaris in Turkije. Hij is getrouwd met Margreet en zij hebben 4 kinderen en 3 kleinkinderen en het 15-jarige hondje Toby. Hij werkt sinds 2000 op het Mediacollege Amsterdam (voorheen Amsterdamse Grafische School) als docent Grafimedia en Margreet werkt in Haarlem als docent NT2 waar ze voornamelijk inburgeringslessen aan vluchtelingen verzorgt. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.

Ik voel me hier thuis

Vanaf het begin dat ik als 18-jarig ventje mijn vriendinnetje en nu huidige vrouw ben gevolgd, heeft Edam mij niet meer losgelaten. Ik heb nu, ruim 40 jaar later, altijd heimwee als ik Edam moet verlaten voor vakanties of iets dergelijks.

Mooiste plek/straat

Dat is voor mij de Kwakelbrug met uitzicht op de theehuisjes. Deze theehuisjes stammen nog uit de Ottomaanse tijd en geven mij altijd een warm gevoel. Het is dat gevoel dat Turkije hier, gewoon in Edam, toch een beetje aanwezig is.

Favoriete winkel/uitgaansgelegenheid

Slagerij Taam en Bakkerij Gorter (Klein Edammertje) en Bakkerij Kaandorp (gebakjes). Uitgaan doe ik tegenwoordig alleen nog maar naar de Jazzclub en het jaarlijkse Singelfestival.

Mooiste gebouw/pand

Wat iemand mooi vindt blijft altijd subjectief, maar als ik dan toch moet kiezen: Lingerzijde 60. Toen ik als 18-jarige vanuit het zeer onpersoonlijke Purmerend naar Edam kwam, was dit pand voor mij een soort veilige haven. Dus mooi, maar dan vooral op het emotionele vlak. En het oude stadhuis op het Damplein, vanwege de trouwzaal. Dus toch ook weer een emotionele keuze.

Dit mis ik

Allereerst een Turks restaurant of Turkse supermarkt (Mina komt in de buurt). Maar er is toch ook een aantal dingen dat Edam nog mist zoals een drogist, een herenmodezaak, een winkel á la Markee en last but not least een Albert Heijn (Deen is dikke shit).

Wat een verbetering

Het eenrichtingsverkeer in de Burgemeester Versteeghsingel en straks ook in de Roelof Bootstraat (lichte kant) en eindelijk bebouwing van Het Marken.

Mijn cluppie

Daar kan ik er wel een paar van opnoemen. Allereerst EVC 5. Toen nog met Huub Klompenhouwer, de gebroeders Ent en Appie Grumbøck en het legendarische Zaterdag 7 met ome Henk Ottenhof en Jan Bouwes. Na de wedstrijd bier en een gekookt ei bij café Thomas Groot. Sinds eind jaren 80 samen met Kees van Beusekom (bridge goeroe) en anderen van de eerste bridgecursus, de BV Gevangenpoort opgericht; een zeer florerend cluppie dat uitgroeide tot een club met meer dan 150 leden. Daarnaast hebben we met een aantal heel fanatieke bridgers Het Genootschap Slegtkaarten opgericht met als speellocatie de Harmonie. De laatste jaren bridge ik bij Dubbel en Dwars Edam, een club rebellen die zich heeft afgescheiden van het ondertussen bestuurlijk gekaapt en uit de kluiten geschoten Gevangenpoort. Als laatst ben ik als vrijwilliger steeds meer betrokken bij het wel en wee van Jazzclub Mahogany Hall. Ik heb namelijk de voor mij heel belangrijke taak op me genomen om Kees Koedam op te volgen als organisator van de beroemde fototentoonstellingen, die Kees 25 jaar heeft gedaan. Een zeer grote uitdaging die ik samen met Stephan van der Heiden aan zal gaan.

Op de schop

De Dijkgraaf Poschlaan, voorheen in de volksmond “de abortusweg” genoemd. Deze is door de jaren heen alleen maar drukker geworden door het ontsluitingsverkeer vanuit Volendam. Ik zou graag willen zien dat er nog enkele rotondes worden gerealiseerd zodat fietsers en voetgangers veiliger kunnen oversteken.

Mooiste herinnering

Mijn herinneringen gaan ver terug in de tijd, naar eind jaren 70 en begin jaren 80: Prinsenbar, Nohol, Singelfestival (Spiegeltent) en uitstapjes naar Paradiso.

Favoriete stads- of dorpsgenoot

Sinds ik in Edam ben is er maar één Edammer die na al die jaren nog steeds mijn maatje is en dat is Ruud Vlasbloem. Onze levens zijn aan elkaar gekoppeld door onze partners en nu nog steeds doen en delen wij heel veel samen.