Filosoof

Hij haalt momenteel het bloed onder mijn nagels vandaan met zijn standpunt rondom de verlenging van de avondklok, ‘dat is een goede zaak’, maar toch blijft het mijn vriend. Zijn visie op politiek en hoe nu verder zijn absoluut niet de mijne, maar toch blijft het mijn vriend. Mijn vriend en wereldberoemd en gelouterd filosoof John Kaars. Hij is verantwoordelijk voor de – in mijn ogen - beste spreuk van het afgelopen jaar.

‘Als het leed van het individu belangrijker wordt dan het geluk van de massa zijn we hopeloos verloren.’

En hopeloos verloren lijken we momenteel. Op het journaal en ook overal op sociaal media wordt oeverloos ingegaan op de uitzonderingen. Het leed van het individu. De mensen die mensen kennen die overleden zijn aan Corona of de mensen die Corona hebben gehad en na maanden nog last hebben. Aan de miljoenen mensen die het gehad hebben zonder het zelfs te merken, wordt simpelweg voorbijgegaan. Artsen die een tegengeluid laten horen, worden genegeerd of nog erger, zelfs gecensureerd. Het geluk van de massa is kennelijk ondergeschikt.

De angst wordt in elk reclameblok de huiskamers ingeslingerd en we moeten het vooral ‘samen doen’. Bijzonder genoeg krijgen sommigen, degene die het hardste schreeuwen om mondkapjes en een spuit (ik noem geen namen) gewoon hun salaris doorbetaald of gaan er zelfs op vooruit. Toch blijven ze gedreven door angst doorschreeuwen. Waar vele, vele anderen de eindjes aan elkaar moeten knopen of hun langgekoesterde droom uit elkaar zien spatten. Ze zien het bedrijf waar ze jarenlang hun ziel en zaligheid in hebben gelegd omvallen of gaan persoonlijk failliet en moeten soms zelfs aankloppen bij de daklozenopvang. Zij zwijgen. Ik heb het met eigen ogen gezien.

Wetten worden er door onze regering doorgedrukt zonder fatsoenlijke onderbouwing en alles wordt op een grote hoop gegooid. Corona. De menselijkheid is ver te zoeken en dat is hetgeen waar ik mezelf voor wil inzetten als ik daar de kans voor krijg. Want het mag toch nooit zo zijn dat hardwerkende maaltijdbezorgers van noodlijdende horecabedrijven in deze crisistijd een bekeuring krijgen omdat hun auto verkeerd geparkeerd staat? Of dat kinderen van dertien die vossenjacht spelen de keuze krijgen tussen een boete of een taakstraf? Daar moet toch een stokje voor gestoken worden?

De menselijkheid lijkt momenteel zelfs even helemaal weg, maar ik geloof niet dat we verloren zijn. Er zijn nog genoeg mensen die de rug rechten en opstaan tegen het onrecht dat ons wordt aangedaan. Ik weet zeker dat er een moment komt dat we de verbinding gaan zoeken en niet meer – zoals nu helaas het geval is – lijnrecht tegenover elkaar staan. Dat we ons niet meer uit laten spelen door de overheid, maar gaan beseffen dat wij sterker zijn dan dat. Ik geloof dat er de mogelijkheid is dat er weer een regering mogelijk is die er voor ons zal zijn en niet voor zichzelf. Een kwestie van de juiste keuze maken in het stemhokje. Ik geloof ook dat we elkaar na deze vreselijke periode in de armen vliegen – gevaccineerd en ongevaccineerd – en sorry durven zeggen dat we het ooit zo ver hebben laten komen.

Ik geloof (en dan niet in een fysieke gestalte met baard op een wolk)…

Jan Koning
freelance journalist, auteur, toekomstig politicus