Mijn stad/mijn dorp: Nico van Straalen woont in Edam

Nico van Straalen (69) woont sinds 1979 in Edam. Met zijn vrouw Dineke Burghouts - dochter van de voormalige kleermaker in de Kleine Kerkstraat - woonde hij achtereenvolgens in de Bult, de Wogmeerstraat, de Paltrokmolen, de Oosterkade en de Achterhaven. Nico heeft twee kinderen en vijf kleinkinderen. Hij is gepensioneerd, was docent biologie aan de Vrije Universiteit Amsterdam, schrijft nog steeds wekelijks een column in het Noord-Hollands Dagblad, is fractievoorzitter van GroenLinks en zit in de gemeenteraad, doet mee aan het bestuur van Glasaal Volendam B.V., is hoofdredacteur van Het Venster en secretaris van de R.K. Nicolaaskerk. Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.

Ik voel me hier thuis

Edam is een mooie stad met allure. Dankzij de nabijheid van Volendam, waar altijd veel reuring is, is Edam ook levendig, minder verstild dan Monnickendam bijvoorbeeld. En de verbinding met Amsterdam is fantastisch. Vanaf busstation Edam ben je in 20 tot 25 minuten in centrum van Amsterdam.

Mooiste plek/straat

De openbare ruimte bij het gebouw de Ontmoeting. De beuk van 170 jaar die daar staat is de oudste boom van Edam. De ruimte eromheen, de heg en het parkeerterrein worden door het buurtje onderhouden. Er spelen de hele dag kinderen, de buren drinken er een biertje bij of organiseren een barbecue; op een warme dag kun je heerlijk in de koele schaduw zitten. Iedereen kan ernaar toe lopen, het is openbaar, maar weinig mensen weten het te vinden. Het is mijn geheime plek.

Favoriete winkel/uitgaansgelegenheid

Mijn favoriete zaak is natuurlijk kapsalon Sjoerd, want dat is de enige “winkel” waar ik met regelmaat kom. Alles wat onbelangrijk is maar je wel interesseert hoor je daar en soms ook belangrijke dingen. Verder houd ik erg van de nieuwe boekwinkel het Pakhuys aan de Lingerzijde. Ze hebben een erg goede sortering, je vindt altijd wat je zoekt. Ik doe zelden boodschappen, dus bij bakker Gorter, groenteboer Gerard Visser en slagerij Taam kom ik niet vaak.

Mooiste gebouw/pand

Ik vind de historische gebouwen aan de Schepenmakersdijk, van de voormalige HHNK een van de mooiste gebouwcomplexen van de gemeente. De gemeenteraad vergadert in het daarachter gelegen complex dat erbij gebouwd is door architect Tjeerd Dijkstra. Als je via de poort en door de tuin, tussen de beelden naar het Gemeenlandshuis loopt, denk je: “Wat een prachtige plek voor de gemeente om gasten te ontvangen en wat een prachtige plek voor jonge stellen om te trouwen”. Maar het heeft niet zo mogen zijn. De gemeenteraad gaat in de PX vergaderen. Het terrein is nu van particulieren. Die zorgen er natuurlijk ook goed voor, maar dat de gemeente het complex niet voor zichzelf heeft behouden is een zure appel voor Edam, die nog steeds nagist, de slechtste beslissing die de gemeente ooit heeft genomen.

Dit mis ik

Ik zou het leuk vinden als er in Edam een middelgrote concertzaal was, voor 200-300 personen. Een zaal voor klassieke concerten, kooruitvoeringen, lezingen en films. Zo’n zaal is er niet in de gemeente. Het zou me niet verbazen als er een markt voor is. Het past bij de stad, met de traditie van de pianowandeling, de wijnwandeling en de open monumentendag.

Wat een verbetering

Ik vind de app ‘mijn Gemeente’ een verbetering. Je kunt heel gemakkelijk allerlei dingen in de openbare ruimte die niet goed zijn, van kapotte lantaarnpaal tot gevaarlijke verkeerssituatie, doorgeven aan de gemeente. Ik vind ook de ondergrondse vuilcontainers een uitkomst.

Mijn cluppie

De enige ‘sport’ die ik doe is hardlopen bij AV Edam. Maar erg “hard” loop ik niet. Bij de training op donderdagochtend onder leiding van Tini en Margreet ben ik bijna de langzaamste. Er lopen zoveel vrouwen met wapperende paardenstaarten mij met een rotvaart voorbij. Maar het leuke is, je wordt er niet op aangekeken. Iedereen kan lopen zo hard als hij wil. Het is een tolerant cluppie.

Op de schop

In deze tijd gaat de tuin op de schop. Ik heb een piepklein stadstuintje, dus daar ben je zo mee klaar. Ik ben wel bioloog, maar geen tuinierder. Ik laat alles groeien zoals het wil groeien, en wat ik niet mooi vind knip ik eraf, net als Procrustes.

Mooiste herinnering

Ik denk de huwelijksdag van mijn dochter. Het was een schitterende dag, de zon scheen, de rode loper lag in de voortuin; ik had een ereboog gemaakt, iedereen straalde in mooie kleren, ze zeiden ‘ja’ en het was de hele dag huilen van geluk.

Favoriete stads- of dorpsgenoot

Ik hield van Fred Seeboldt. Hij is helaas vorig jaar overleden. Hij trad niet op de voorgrond maar deed allerlei goede dingen. Hij was nogal onaangepast en kon op het internet vreselijk mopperen, maar hij bedoelde het goed. Hij zette zich in voor ouderen in de Meermin, hij was de eerste stille raper die ik kende en was actief in Amnesty International. Een echte Edammer, zoals we er meer zouden moeten hebben, maar ik durf niemand met hem te vergelijken.