Gré Hoogland wat stond er in je rapport?
,,Ik heb mezelf op de lagere school ernstig verveeld. Ik kon namelijk vrij goed meekomen en het kostte me weinig moeite. Ik weet nog dat ik vrij snel leerde lezen en er een wereld voor me open ging. Dat vond ik helemaal geweldig, want mijn fantasie werd er enorm door geprikkeld. In de vierde klas kreeg ik meester Vincent Tol. Dat is er eentje van de ‘Schoenenlappertje’. Die heeft het nog ver geschopt. Hij stond op dat moment voor het eerst voor de klas. Zo van de PABO af. Volgens mij was hij 21 of zo. Als we het over favoriete leraren van de basisschool hebben, steekt hij er met kop en schouders bovenuit. Hij was een verademing. Een nieuwe generatie leraren tegenover dat ‘ouwebakken’ zooitje dat er lesgaf. Hij nam dieren mee in de klas, was ontzettend creatief en kon prachtig tekenen. We vonden het geweldig.”
,,Het actrice worden, had ik inmiddels dus uit mijn hoofd gezet en ik ging na de Mavo naar een soort schakelopleiding voor verzorgende beroepen. Ik wilde in de verzorging. Het duurde twee jaar en tijdens mijn stages kwam eruit dat ik heel goed met demente bejaarden kon werken. De opleiding, daar fietste ik al snel doorheen, maar het was toch niet wat ik wilde. Daarna heb ik nog allerlei verschillende baantjes gehad, waaronder in de horeca. Uiteindelijk ben ik een man met een kind tegengekomen en we kregen later samen nog een kind. Zo ben ik het moederschap ingerold en huisvrouw geworden. Dat kwam gewoon op mijn pad. Natuurlijk heb ik wel eens gedacht ‘er zat meer in het vat’, maar zo is het nou eenmaal gelopen. Spijt? Nee, want ik heb een prachtig leven gehad.”
,,En het is niet helemaal bij huisvrouw gebleven, want uiteindelijk ben ik nog Ambtenaar van de Burgerlijke Stand geworden. Dat heb ik nog tien jaar gedaan en ik heb in die hoedanigheid echt ontzettend leuke mensen getrouwd. Sowieso de helft van Ons Pogen. Jenny Smit, Vincent ‘Petje’ en nog veel meer. Heb er ontzettend veel voldoening uitgehaald en vond het prachtig om deel uit te maken van – en zelfs een grote bijdrage te leveren aan - een heel belangrijke dag voor die mensen. Na tien jaar vond ik het welletjes en ben ik er mee gestopt. Ik werk inmiddels ook al twintig jaar bij Pneuman en ben een erg tevreden mens. Heb geen wilde dromen meer of zo. Ja, misschien nog een film schrijven. Dat is nog wel iets dat ik zou willen, maar of het er nog van zal komen, het zal wel niet, haha. Terugdenkend aan mijn schooltijd is mij vooral de gezelligheid bijgebleven. Ik was altijd heel braaf en ik denk dat de leraren dat ook wel zullen beamen.”
Lees meer in de NIVO door Jan Koning.