Geocaching is schatzoeken voor volwassenen: ‘We hebben altijd iets te doen, waar we ook zijn’

Geocaching, een soort schatzoeken voor volwassenen, is door corona mateloos populair. ‘Het is alsof we deel uitmaken van een geheim genootschap.’ Rechtenstudent Jelmer Stolk (24) startte met geocaching in 2019 en was meteen verslaafd. “Het is spoorzoeken voor volwassenen,” zegt Stolk (geocachingnaam: Jelmer23). “Geocaching is best nerdy. Je moet het leuk vinden om puzzels en raadsels op te lossen. Bij veel routes steek je ook iets op over de omgeving, je komt op plekken waar je normaal nooit zou komen en leert te kijken met een andere blik.”

Bij geocaching, dat in de VS is ontstaan in 2000 en in ­Nederland inmiddels 97.000 geregistreerde gebruikers kent, gaat het erom een schat te vinden. Die is verstopt op een plek die te vinden is via de GPS-tracker in de geo­caching-app. Die schat is vaak niet veel meer dan een plastic bakje met daarin een briefje om je naam op te schrijven. Maar soms wordt meer werk van gemaakt van een ‘cache’ en loop je opeens tegen een kermisattractie aan, compleet met muziek en bewegende apparaten. Of er blijkt een xylofoon verstopt te zijn in een vogelhuisje, waarmee een code gekraakt kan worden door de ontbrekende muzieknoten van een lied te spelen.

Van Edam naar Paaseiland

Soms zijn er kleine cadeautjes verborgen in een cache, gummetjes of wuppies – bedoeld voor de jongste deelnemers, want geocaching is ook populair als gezinsactiviteit. Er kan een rond, houten fiche in de cache schuilen, die je mag meenemen als verzamelobject, of een dog tag (een stalen naamplaatje), die weer verstopt dient te worden in een andere cache. “Ik weet van een dog tag die gestart is in Edam en nu is gevonden op Paaseiland,” zegt Stolk.

Lees hier het hele Premium artikel op de site van het Parool.