Worstelen
Vroeger - in lang vervlogen tijden - had het woord worstelen een positieve lading. Bij worstelen dacht ik namelijk aan Hulk Hogan, The Undertaker, Randy ‘Macho Man’ Savage en al die andere gladiatoren die elkaar te lijf gingen met stoelen, slangen en weet ik veel wat. Terwijl ik op zeer jonge leeftijd al in de smiezen had dat het nep was, kon ik er oprecht van genieten. Het was een uitvlucht van het geworstel van alledag. Het geworstel dat - in tegenstelling tot Hulk Hogan - eigenlijk altijd is gebleven. Iedere dag opnieuw. En inmiddels heb ik dusdanig veel getraind - of geworsteld zogezegd - dat ik er redelijk bedreven in ben geworden. Het worstelen.
Vooropgesteld, ik heb een geweldige baan – meer een roeping eigenlijk – en iedere dag als ik mijn laptop open om te schrijven, doe ik dat met een lach op mijn gezicht. Of het nou gaat om een blog, een artikel, boek of filmscript, ik vind het echt altijd leuk om te schrijven. Alhoewel, er zijn momenten dat ik het minder leuk vind. Als ik op mijn bankrekening kijk bijvoorbeeld, maar bovenal als ik worstel met het ritme tussen werkende thuispapa van een (b)engeltje van zeven maanden zijn en het werken aan nieuwe ideeën. Voor al diegenen die beweren dat het namelijk wel mogelijk is om die twee dingen te combineren, heb ik namelijk een nieuwtje. I Call Bullshit! Ja, misschien als jullie kind 20 van de 24 uur slaapt, maar die van ons slaapt alleen ’s nachts. Overdag is ze net zo’n konijntje uit de reclames van dat batterijenmerk. En er zit geen stop-knop op!
Als ik die worsteling vier dagen heb gehad - mijn vriendin is deze week toevallig een keer drie dagen vrij - worstel ik met het feit dat ik ook leuke dingen met haar wil doen. Aangezien ik bijna al mijn werk in deze drie dagen moet worstelen, wordt er de laatste tijd weinig aan vrijworstelen gedaan. Terwijl dat toch een van mijn favoriete vormen van worstelen is. Er moet echter ook brood op de plank komen, dus worstel ik tussen betaald (artikelen) en (voorlopig nog) onbetaald werk (blogs, boeken en filmscripts). Het laatste is de droom, het eerste de realiteit. Beide haal ik veel voldoening uit, maar ik worstel in deze tijd steeds meer met wat er wel (en vooral niet) geschreven wordt en mag worden. Het zorgt voor een continue worsteling in mijn hoofd en maakt me heel verdrietig.
Worstelen was zo leuk, maar het onrecht waar ik tegenwoordig mee worstel, valt me zwaar. Een Pieter Omtzigt, een van de weinig nog echte integere politici, die kapot wordt gemaakt door dat onmens (is er nou niemand?). Een lokale politicus die de boel weer belazerd over de ruggen van de bewoners. Het is te zot voor woorden, maar het sterkt me ook in het feit dat ik 100% zeker weet dat wij het anders gaan doen. Dat wij net als Pieter Omtzigt staan voor politieke eerlijkheid. Geen smerige spelletjes meer of belangenverstrengeling, maar gewoon er zijn voor de mensen. Daar krijgen die klootzakken GVD genoeg voor betaald!
Wim Kieft zou zeggen; ‘ik word een beetje moe van dat geworstel’ en ik moet eerlijk zeggen dat ik er ook wel een beetje klaar mee ben. Dus als jullie het niet erg vinden, geef ik mezelf voorlopig even over. Ik ben uitgeworsteld.