Luchtfietser Dick Plat klom uit de diepste krochten van de muziekwereld naar de absolute top
,,’Er komt een accordeonclub in Volendam, dat is wel wat voor jou’, zei mijn vader toen ik negen jaar jong was.” Vóór die tijd had Dick Plat (70) er nooit echt bij stilgestaan dat er muzikaliteit door zijn bloed stroomde. Zijn vader had waarschijnlijk eerder in de gaten dat Dick aanleg voor muziekinstrumenten had, dan hijzelf. En dat nota bene in de jaren 50, onwaarschijnlijk in die tijd. De stimulans om zijn jonge zoon op accordeonles te zetten, resulteerde in een buitengewone carrière, met als absolute hoogtepunten het afstuderen aan het conservatorium op klassieke piano, het schrijven van Volendams grootste evergreen ‘Mooi Volendam’ en als onderdeel van een fabelachtig orkest op de vleugel spelen tijdens de Symphonic Night-optredens met BZN. En nog altijd – inmiddels onafgebroken 55 jaar achter elkaar – repeteert Dick vele uren per dag, zeven dagen per week op zijn imposante, zwarte, vleugel onderaan de dijk.
,,Iedere week schreef ik een paar liedjes, in de hoop dat onze doorbraak ertussen zou zitten. Als ik weer een mooie verzameling had, brachten we Harry Knipschild weer een bezoekje. ‘Leuk, maar schrijf eens een liedje over Volendam.’ ,,Normaal gesproken maakten we altijd vrij uitgebreide demo’s met een voltallige band, maar wegens tijdgebrek namen we dit op met één gitaar en Jaaps zang. We hebben de opname gelijk doorgestuurd naar de platenmaatschappij. Een dag later werden we dolenthousiast opgebeld. De boodschap was dat geld geen rol speelde, zolang we dit maar zo snel mogelijk opnamen. We doken de studio in bij Arnold Mühren, waar we twee versies van het liedje maakten. Een uptempo, stevige versie en een rustige variant met akoestische instrumenten.
Dick haalde Arnold over om de volkse versie van ‘Mooi Volendam’ te mixen. ,,Arnold werkte de hele nacht door om er iets van te maken. En ik moet hem nageven: het resultaat was geweldig. Het was zó goed dat Harry hem nog dezelfde dag – een week voor de Volendammer kermis – uitbracht.” De opnames van de uiteindelijke versie van het liedje staan nog kristalhelder in Dicks geheugen gegrift. ,,We waren in eerste instantie niet helemaal tevreden over het gitaarwerk. Er moest meer gevoel in. En wie kan ergens meer gevoel inleggen dan Piet Veerman?” Arnold belde zijn oud bandlid of hij tijd en zin had om een solootje in te spelen. ,,Het resultaat is bekend. Piet bracht de emotie in het gitaarspel.”
Ondanks dat Dick zijn mooiste compliment ontving in dienst van BZN, was dat niet de prestatie waar hij het meest trots op is. ,,Achteraf gezien ben ik waarschijnlijk het meest trots op ‘Mooi Volendam’. In eerste instantie wilde ik absoluut geen liedje maken over Volendam – ik werd indirect gedwongen – maar terugkijkend ben ik blij dat ik het wel gedaan heb.” Op latere leeftijd wist men Dick zelfs te overtuigen om een tweede liedje over zijn thuisdorp te maken. Samen met Jan Dulles nam hij ‘het Noordeinde’ op. Het nostalgische nummer, dat vertelt over de sfeer in misschien wel de bekendste straat van de gemeente, is net als ‘Mooi Volendam’ kenmerkend voor Dicks schrijfstijl.
De pianovirtuoos bewees zijn vaders ongelijk door beroepsmuzikant te worden. ,,Vader was er erg op tegen dat ik wilde stoppen met timmeren om fulltime muzikant te worden. ‘Muzikanten hebben allemaal een peertje aan het plafond in plaats van een lamp’, zei hij dan. Later, nadat ik in Left Side, Canyon en BZN had gespeeld en ‘Mooi Volendam’ had geschreven, was hij gelukkig toch trots op me”, besluit de componist op het Noordeinde, die, ondanks het voorbijgaan van veertig jaren, nog altijd leeft naar de woorden uit zijn mooiste lied:
Maar elke avond loop ik langs de dijk,
Waar de wind speelt met mijn haar.
Ik voel me rijk als ik naar het water staar.
Mooi Volendam…
Lees meer in de NIVO door Kevin Mooijer.