André Dekker: Bewaker van de fijne lijn tussen rigoureus repeteren en ongedwongen ouwehoeren
,,Bij ons zat je in de muziek als je geboren werd”, reageert André ‘Dekker’ Veerman (65) lachend op de vraag waar het voor hem allemaal begon. ,,Mijn vader was leider van het korps en al mijn oudere broers maakten muziek, dan ontkom je er niet aan.” De jongste Dekker-telg begon als bassist in onder meer Next One en de Dekkerband, maar schoolde zichzelf uiteindelijk om tot toetsenist en soundtovenaar van bands als Stampvast, the Tribute to the Cats Bands en Trammeland. Zijn muzikale loopbaan leidde hem langs diepe dalen en grote hoogten, en nu hij terugblikt, concludeert André dat hij het niet anders had willen doen. ,,Enerzijds maak je bijzonder mooie dingen mee en anderzijds krijg je onvermijdelijk ook te maken met de negatieve kant van musiceren, maar uiteindelijk is het me allemaal om dat half uurtje na de repetitie te doen geweest. Dat is waar het voor mij allemaal om gaat en dat is waarom ik het al vijftig jaar uithoud in de muziek. Een half uurtje mallepraat verkopen met een flesje bier op tafel. Het half uurtje dat vaker wel dan niet uitdraait op tranen over je wangen van het lachen. Dat is toch goud waard?”
,,Andere jongens gaan op voetbal, maar Dekkers maken muziek”, dat was zo ongeveer ons motto. ,,Ik groeide op als het jongste kind in een gezin met dertien kinderen. Mijn vader was dirigent van de fanfare, mijn broer Cor speelde in Left Side, Alles en George Baker Selection, mijn broer Jack speelde in Alles, Progress en later BZN, al mijn andere broers bespeelden instrumenten, in iedere kamer stond een gitaar en muzikaal Volendam was kind aan huis bij ons. Er was dus geen ontkomen aan”, blikt André terug op zijn jeugd.
Zijn carrière als toetsenist kwam helaas aan een einde vanwege een vorm van reuma. ,,Mijn vingers deden niet meer wat ik wilde. Ik kon niet meer spelen.” André zucht: ,,En om dat aan jezelf toe te geven, dat is nog wel een dingetje. Gelukkig ontdekte ik dat bassen me wel nog goed afging. Dus heb ik mijn keyboards ingeruild voor een basgitaar, waardoor de cirkel weer rond is.” Eind vorig jaar is André noodgedwongen met vervroegd pensioen gegaan. ,,De combinatie van een zwak hart met het coronavirus heeft me een flinke opdonder gegeven. Ik kreeg zoveel last van de nasleep van het virus, dat ik niet meer kon werken. Ik was graag nog langer doorgegaan – ik was voor mijn gevoel nog niet klaar en had het nog naar mijn zin – maar helaas was dat me niet gegund.”
,,Nu bevind ik me in een revalidatieproces waarin ik kleine stapjes in de juiste richting zet. Samen met een specialist train ik voorzichtig om mijn spieren weer een beetje op gang te krijgen. Als dat allemaal goed gaat en het mag straks weer, dan zou het dus zomaar zo kunnen zijn dat ik later dit jaar, op zaterdag 18 december, weer op het podium sta met de Veermannenband.”
In de repetitieruimte regeert André met ijzeren vuist, maar als de muziek eenmaal gespeeld is, dán wordt het gezellig. ,,Ik heb in Next One, Powerline, Stampvast, Los Vast, de Dekkerband, de Tribute to the Cats Band, ’t Gat in de Markt Band, Ad Fundum, Trammeland en de Veermannenband gespeeld”, somt André op. ,,En ik heb deel mogen uitmaken van de meest indrukwekkende optredens, de gezelligste avonden, de mooiste liedjes en de leukste verhalen, maar uiteindelijk is het me allemaal te doen geweest om dat half uurtje na de repetitie. Dat biertje toe. Dát maakt repeteren voor mij mooier dan optreden. Mallepraat verkopen tot de tranen over je wangen lopen van het lachen. Ik ben dat enorm gaan missen de afgelopen tijd…” Maar de door de wol geverfde bandleider laat zich niet zomaar uit het veld slaan. ,,Ik ben ervan overtuigd dat ik het weer ga meemaken. Terugkijkend kan ik zeggen dat ik een prachtige carrière in de muziek heb gehad, maar ik ben nog niet klaar. Zolang mijn lichaam het uithoudt, blijf ik muziek maken.”
Lees meer in de NIVO door Kevin Mooijer.