Spreken met je ogen
Uitval, inleveren, achteruitgang, hulpmiddelen, rolstoel, beademing en uiteindelijk… Allemaal kenmerken van diverse spier- en zenuwziekten. MS is zo’n ziekte die je lichaam en geest langzaam sloopt. Soms gaat het tergend langzaam, soms gaat het veel te hard, maar het is altijd een strijd! Caresse ( Geb. 1975) is veel te jong om in dit mooie leven te moeten verliezen van de sloopziekte. Ze is al jaren onderweg, maar het slotstuk nadert nu… Via LinkedIn vond Leuni - haar mantelzorger/verpleegkundige – Stichting Vaarwens en ze vulde een intake in. Caresse vond in voorgaande jaren een reisje met de Zonnebloem namelijk heerlijk, maar die ellendig Covid gooit ook daar roet in het eten. Vandaag gaat Caresse samen met haar man en Leuni een dagje varen…
In Amsterdam maken dagschipper Hans en boots Carla het schip klaar voor brancardontvangst want Caresse komt met de ambulance. Het is nog steeds grijs, maar rustig weer en het is niet koud. Na een rit van bijna 2 uren vanuit Eindhoven komt de ambulance aan op de haven. Hans en Carla ontvangen de vrijwilligers van de SAW en de gasten hartelijk en even later rolt de brancard over de steigers naar de Vaarwens, die zacht ligt te wiegen op de golven van de passerende scheepvaart. Caresse wordt aan boord gereden en iedereen heeft na de rit wel trek in een kopje koffie. Terwijl Hans een welkomstwoordje doet, geniet Caresse al van de bewegingen en het aan boord zijn, maar communiceren kan ze niet meer. Caresse kan alleen nog spreken met haar ogen…. Er wordt een vaarplan gemaakt en dan gaan de trossen los.
het gezelschap koos voor een reisje naar de Zaanse Schans, dus stuurboord uit richting Wilhelminasluis. Reikhalzend en met grote ogen laat ze alles aan zich voorbijgaan en ze geniet. Als we in de sluis liggen, begint zowaar de zon door te komen en tegen de tijd dat we de Zaan opvaren, worden we begeleid door prachtige Hollandse luchten met mooie bloemkoolwolken en grote blauwe stukken. Al snel loopt de temperatuur ook op en het is heerlijk op het water. Ook is er veel vaarverkeer en dat maakt het allemaal nog gezelliger. Hans meert uiteindelijk aan bij de prachtige Molen het Jonge Schaap, alwaar Carla een heerlijk opgemaakte lunch serveert. Aan dit feest kan Caresse helaas niet meedoen, want ze krijgt voeding middels een peg sonde en een beetje ijs met een lepeltje gaat er nog net in…
Er wordt nog even gepassagierd en dan beginnen we aan de terugreis. Ook nu wordt er genoten, en niet met mate! Caresse heeft door de MS geen gelaatsuitdrukking meer, maar haar ogen spreken boekdelen. Nu geven ze aan vermoeid te zijn door alle indrukken en af en toe vallen ze dicht…
Nadat we weer aangemeerd zijn in de Marina, volgt het onverbiddelijke afscheid voordat de werkelijkheid terugkeert en de reis naar Eindhoven weer wordt aangevangen. Met natte ogen zwaaien we de onfortuinlijke veel te jonge Caresse uit en lopen terug naar het schip, om het klaar te maken voor de vaarwens van morgen, want het is druk…
Vaarwel dappere Caresse
Met dank aan alle sponsoren die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.