’Wie het kleine niet eert, is geen Van de Weerd’

Op verzoek van deze krant schetsen vrienden en collega’s een portret van de 34-jarige Ilse van de Weerd, die zwanger was en sinds kort in Volendam woonde.

’Ilse was een nuchtere Westfriese meid die heel optimistisch in het leven stond. Ze hield van het leven en van haar werk. Haar cliënten waren heel belangrijk voor haar en ze vond het dan ook leuk om ze mee te nemen op uitstapjes.’

’Ze hield ervan om naar festivals te gaan, lekker te gaan dansen in een kroeg, uit eten te gaan met famlie of vrienden en lekker weekendjes weg te gaan. Ze was heel spontaan en ondernemend. Ze bedacht voor verschillende gelegenheden spelletjes of andere leuke uitjes. Je kon ontzettend met Ilse lachen. Ze was altijd wel in voor gekkigheid. Als je met Ilse op stap ging, beleefde je altijd wel een avontuur.’

’Ook voor goede adviezen kon je altijd bij Ilse terecht. Ze was een heel dankbaar persoon. Haar levensmotto was dan ook: Wie het kleine niet eert is geen Van de Weerd.’

’Ze verheugde zich ontzettend op het moederschap. Ze wilde heel graag een gezinnetje stichten met haar vriend Roy.’

’Voor haar stond altijd de bewoner voorop. Ze was enorm zorgzaam, had een groot gevoel voor humor en genoot van het samenzijn met de bewoners. Haar nuchterheid, grapjes maken, positieve en stralende houding maakten, dat ze bij hen aansloot. Ze voelden zich veilig bij haar en zochten haar vaak op, in plaats van andersom. Ilse kon ook goed een feestje bouwen met de bewoners en nam hen graag mee voor een ijsje op de dijk in Volendam.’