Van chaos naar vakantie
Ik ben mijn bureau aan het opruimen. Daar ben ik min of meer voortdurend mee bezig maar vandaag krijgt het een extra zetje, want morgen gaan we op vakantie. Normaal gesproken ziet mijn bureau er half of niet opgeruimd uit, zeg maar het bureau van iemand die aan het werk is zonder clean desk policy zoals bij ons op het werk. Ik zeg nog gemakkelijk bij ons terwijl ik er al bijna twee jaar weg ben.
Ik onderscheid verschillende fasen in het opruimen. Meestal cirkelt mijn bureau rond fase 2 en drie, uit die nummering blijkt al dat er geen enkel systeem in zit. Het is niet zo dat ik systemen haat, maar ik heb er eigenlijk niks mee te maken.
Fase 0 is natuurlijk chaos, dat begrijpt iedereen. Zo gaat het altijd, met dien verstande dat de schepping begint met woest en ledig en ik met woest en vol, zeg maar een ongeordende teringzooi. Flikker het maar op mijn bureau en dan een paar dagen later. Ik kan er nog werken, maar dat komt omdat binnen de laptop een geheel eigen orde heerst.
Dan begin ik met ordenen tot fase twee en 3, waarbij alles op stapeltjes ligt. Fase vier is dat de stapeltjes weggewerkt zijn in de prullenmand en de ordners in de kast. Dan begint de hele cyclus weer opnieuw.
De chaos is verklaarbaar vanuit de orde, laat ik dat er gelijk bij zeggen. Sofieke’s Getuigschrift moet een mooi plekje krijgen, archibald strohalm van Harry Mulish ligt daar bijvoorbeeld omdat ik dat aan het lezen ben, omdat ik de brieven van zijn moeder Alice Schwarz aan het lezen ben. Ik zag bij Noppes nog Alle Verhalen van 1947 tot 1977 van hem liggen, maar daar ben ik maar niet aan begonnen, temeer daar achter mij op de tafel Net Binnen John Lennon mij met een gepijnigde blik aankeek: ‘Je laat mij hier toch niet liggen, hè, tussen die tweederangs pulpschrijvers?’ Hij drukt zich nogal sterk uit, las ik, want ik kon hem niet laten liggen. Ik heb er nu dik 200 bladzijden in gelezen en de Beatles zijn nog niet eens bij elkaar in hun definitieve samenstelling. Die Philip Norman kan wel erg goed schrijven en ik heb zijn biografie van Mick Jagger ook nog staan. Wat een feest.
Dan ligt er nog een stapeltje ouwe meuk van de zolder met bovenop een foto van mijn oma Vegter een ‘Wijnpraatje’ van mijn vader uit de tijd dat hij nog vertegenwoordiger was in wijnen en limonades. Maar goed, ik weet niet of ik daar allemaal aan toe kom. Eerst maar eens een test doen en dan op vakantie! Bonjour! Au revoir!