Nora Tuyp is haar moedertje dankbaar
,,Wat voor leerling ik was? Een sociaal goed aanwezige, zeg maar, haha. Omdat ik dat sociale toch wel heel belangrijk vond, lette ik niet altijd even goed op. Toch probeerde ik wel altijd goed mijn best te doen. Zo is ook te lezen in mijn rapport. Bij het eerste staat nog dat ik beter mijn best moet doen, maar bij de tweede staat dat ik dat ook daadwerkelijk doe. Ik luisterde dus wel goed naar de juffen.”
,,Vooral met lezen had ik nog wat moeite en dat hebben we tot Sint Juttemus geoefend in de keuken bij mijn moeder met zo’n bandje. Een drama, maar ik deed het wel allemaal braaf. Mijn moeder vindt het nu nog vreselijk als ze me hoort voorlezen. Die kan het niet meer aanhoren. Wat ook is blijven hangen, is dat ik in Groep 5 bij meester Frans Pelk altijd met m’n tafeltje op de gang moest zitten. Ik luisterde gewoon nooit naar hem. Vraag me niet waarom, maar we hadden blijkbaar geen klik of zo.”
Jan Keizer had Nora in het schooljaar 2003/2004 een jaartje onder zijn hoede. ,,Ik stond erom bekend dat ik zo goed als nooit iemand de klas uitstuurde. In de 41 jaar dat ik les heb gegeven, kun je de keren op een hand tellen. Ook gaf ik sporadisch gaf strafwerk op en dat was dan meestal iets ludieks. Een kleurplaat inkleuren, opstel schrijven over het liefdesleven van een vloermatje. Of als ze samen aan het klieren waren, liet ik ze een opstel schrijven en dan om de beurt een woord. Dat soort dingen. Nora viel de eer te beurt om drie keer strafwerk te pakken. Dat is toch wel uniek.
Ik herinner me haar als een brugpiepertje met heel veel praatjes. Ze had lak aan gezag en had eigenlijk een hekel aan het instituut school en alles wat daar bij hoorde. Voerde continu strijd tegen autoriteit. Ze was overigens veel intelligenter dan ze op dat moment liet blijken. Jaren later sprak ik haar nog wel eens in de sportschool en merkte ik dat ze veel meer in haar mars had dan ze al die tijd had laten zien. Getuige ook haar vervolgopleiding en waar ze uiteindelijk terecht is gekomen.”
Lees meer in de NIVO door Jan Koning.