Luuk en Gaar zijn weer opnieuw verliefd geworden
,,Het waren zijn losse heupen die het ‘m deden”, vertelt Gaar Leeflang met een lach op het gezicht. Dat die twistende heupen zouden leiden tot 45 jaar huwelijk had ze toen nog niet kunnen vermoeden. ,,Toch zitten we hier nu en ben ik nog steeds stapelgek op hem.” De ‘hem’ in dit verhaal is Luuk Ubels. De Amsterdammer die jarenlang als voetbaltrainer actief is geweest bij eerst RKAV Volendam en later nog twee jaar bij EVC in Edam. ,,’De’ voetbal was zijn eerste liefde”, bekent Gaar eerlijk. ,,Hij was er altijd. Doordeweeks trainen geven en in het weekend stond-ie twee dagen langs de kant. Of ik er moeite mee had? Nee, het tekent juist zijn trouw en loyaliteit. Twee van de eigenschappen in hem die ik zo waardeer.”
Na drie jaar verkering trouwen ze en het huwelijk brengt uiteindelijk drie kinderen en zeven kleinkinderen voort. Luuk: ,,Wat ook wel grappig was, is dat toen we trouwden voor de wet we op vakantie gingen naar Valkenburg. We zijn sinds ons trouwen 45 jaar lang in Valkenburg op vakantie geweest. De eigenaar van de camping heeft zelfs een boom naar me vernoemd. Afijn, die eerst keer waren mijn schoonouders mee. Mocht ik niet eens bij haar slapen. Dat mocht pas als we voor de kerk getrouwd waren. Gelukkig wisten ze niet wat er zich voor die tijd in de steegjes had afgespeeld, haha. ”
De twee hebben lief en leed gedeeld en stonden onlangs voor het grootste gevecht van hun leven toen Luuk plotseling heel erg ziek werd en zelfs vijftien dagen in coma werd gehouden. ,,En al die tijd is ze bij me gebleven”, laat de altijd nuchtere Amsterdammer zichtbaar geëmotioneerd weten. ,,In dit soort moeilijke tijden kom je absoluut dichter tot elkaar. Sterker nog, ik durf wel te zeggen dat ik sinds ik uit het ziekenhuis ben gekomen, weer net zo verliefd ben als vroeger.” Gaar: ,,We beseffen ook wel dat het uniek is dat je na 45 jaar nog steeds zo gelukkig bent, samen. Dat is lang niet voor iedereen weggelegd en daarom genieten we er extra van. Genieten we extra van elkaar en ik hoop nog heel wat jaartjes. Want ik wil hem nog lang niet kwijt.”
Lees meer in de NIVO door Jan Koning.