Een varend verjaardagscadeau
We werden geraakt door de hartenkreet op het intakeformulier: “Mijn moeder is ziek, kan bijna niets meer en leeft zonder de morfinepomp met enorm veel pijn in het hospice. Mijn vader wordt donderdag 80 jaar en hij wil er niets aan doen zolang mijn moeder nog leeft. Mijn moeder vindt het heel erg dat mijn vader zijn verjaardag niet kan vieren door haar. Mijn ouders hebben de laatste jaren hun vakanties gevierd met varen op Cruiseschepen. Varen vonden ze allebei fantastisch, zowel binnenland als buitenland. Het zou zo mooi zijn als ze nog één keer samen kunnen varen, een mooi afscheidscadeau en verjaardagscadeau.”
De planning gaat aan de slag want er is enige spoed bij geboden. De wensambulance wordt geregeld en de vrijwilligers ingedeeld. Na een volledige regenzondag heeft onze Schepper vandaag de sprinklerinstallatie uitgezet en dagschipper Henri stapt al vroeg in de auto om vanuit zijn woonplaats Kollum de - ruim twee uur lange – rit aan te gaan en boots Angelique evenzo maar dan is het anderhalf uur vanuit Nijmegen. Boots Lyda komt uit Baarn, maar we hebben respect voor alle vrijwilligers die veel kilometers maken om een vaarwens te vervullen. Snel maken ze het schip klaar en we zijn er klaar voor…
De dag begon regenachtig, met een boel wind. Ze gaven een zuidelijke wind op met kracht 4 en uitschieters tot 6. Te veel voor het Markermeer - Muiden rondje. Beide dochters van de Ina kwamen rond 10 uur aan en nadat ze aan boord verwelkomd waren vroegen ze zich af waar hun vader en moeder precies bleven, aangezien ze geen contact met ze konden krijgen. Achteraf bleek dat de Ambulancewens, samen met vader en moeder nog vrolijk op de beide dochters aan het wachten waren, omdat ze nog in de waan waren dat ze mee zouden rijden. Kleine miscommunicatie dus…
Maar ach dat mag de pret niet drukken, want toen iedereen eenmaal aan boord was, begon de zon te schijnen, wat iedereen motiveerde om er een extra leuke dag van te maken. Na het welkomstpraatje gehouden te hebben, was het ijs gebroken en werd er besloten om de trossen los te gooien, met als bestemming De Zaanse Schans. Aangezien we wat later vertrokken dan normaal, werd automatisch de lunchtijd ook wat later, daar we natuurlijk niet de mooie Zaanse molen konden overslaan! Rond 1 uur waren we daar aanwezig en kon het lekkere buffet gemeesterd worden, wat zoals gewoonlijk weer prima smaakte.
Met de buikjes vol, werd er besloten even rond te wandelen in en rondom de molen met al haar bewonderenswaardige technieken van toen. Inmiddels was de wind wat opgepikt, rond een kracht of 5/6 bft, maar dat kan een boot als de Vaarwens makkelijk hebben. Dus werd er losgegooid en werd het roer dapper overgenomen door een echte schipper, of zoals hij zelf zegt een echte chauffeur, namelijk de man van Ina. Het was naar eigen zeggen een tijdje geleden dat hij achter het roer gestaan had, maar dat was echter niet te merken, want met alle gemak van de wereld stuurde hij de Zaan af en tussen alle bruggen door.
Er was bijna geen brug of sluis die ervoor zorgde dat we moesten wachten, wat ervoor zorgde dat de tijd om vloog. Voor we het wisten voeren we de Zaan weer uit, wetende dat de dag er weer bijna opzat. Rond vier uur voeren we de haven binnen, met iedereen voldaan van een mooie dag. Toen kwam het afscheid, het is bijna elke vaardag aanwezig en toch blijft het moeilijk. Maar helaas, zo gaat dat. Het zijn gelukkig de herinneringen die blijven…
Vaarwel Ina
Met dank aan alle sponsoren die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.