In memoriam: Albert Lindeman

“Goane me”, zei Albert de kleine buurjongen dan in onvervalst Troeter dialect. Als het koffiedrinken uitliep. Het werk moest af. Het is bij ons een gezegde geworden wanneer iets te lang duurt.

Albert mijn veel jongere ondeugende hulp met meer verf op zijn overal en op de ladder, dan op de muur. Trouw bij allerlei klussen aan bootjes en in en om de visrokerij. Werken was leuk. Albert werd geboren in de Tuindwarsstraat aan de vesting. Een geweldig speelgebied.

In de na-oorlogse jaren had niemand het breed. Het was moeilijk ook voor zijn ouders!. Albert werd in die periode geboren. Men was samen de oorlog door gekomen. Onze Vaders staken op de Bevrijdingsdag samen het bewaarde (verboden) vuurwerk af op het dak van de schuur aan de Vesting. Heel Troet liep uit om er naar te kijken.

Er was een andere onderlinge onuitgesproken vriendschap ontstaan, die van de ouders op de kinderen overging. Albert was bekend voor zijn auto parkeren. De banden angstig, soms ietsje over de rand boven het water op het Zonnepad. Altijd is hij een harde werker zonder poespas gebleven en was trots op zijn bedrijf, dat mede door hem een bekende naam in Waterland is geworden.

Een uurtje meer was geen probleem. Als Albert terug naar huis op de Zarken voorbij reed, zwaaide hij trouw, stopte en reed terug om te controleren of wij het wel gezien hadden.

Dat was Albert!

Heel veel sterkte voor Rina en kinderen.
Albert zal vreselijk door jullie gemist worden.