Johanna (Jopie) Mul op 102-jarige leeftijd overleden

Johanna Mul 1919 – 2021

Jo Mul, van de snackbar aan de Hoogstraat, wie kende haar niet? Het was er altijd feest. Verkoop aan het loket en binnen in het smalle pand werd aan vaste gasten en bezoekers een warme maaltijd voorgeschoteld, van soep tot stamppot. Jo had altijd een luisterend oor, vele gesprekken werden er gevoerd, maar bovenal was ze ondernemer. Altijd nieuwe dingen in het assortiment en vooral keihard werken. Op dinsdag 2 november, ruim een eeuw na haar geboorte is Jo overleden.

De lunchroom van Karsten op de hoek Padjedijk/Kaasmarkt, het patatloket van Thijs de Jong op de hoek Koemarkt/Dubbele buurt, de automatiek van Schoen aan de Westerstraat en de Regenboog aan de Willem Eggerstraat zijn allemaal herinneringen. De oudste snackbar van Purmerend is daar in 2019 aan toegevoegd, Jo Mul trok de deur van haar bedrijf aan de Hoogstraat na 61 jaar voorgoed achter zich dicht en het ijzeren hek ging naar beneden

Paardenvet

Johanna Mul werkte bij vader in de slagerij aan de Gouw, maar na verkoop van de slagerij stapte Jo in de horeca en runde samen met Henk van der Woude de kantine van het zwembad in Wormer en stond haar mannetje tijdens dansavonden met traditionele knokpartijen in het Heerenlogement. Toen bakker Vlaar het voormalige pand van boekhandel Honijk aan de Hoogstraat te koop zette, begon Jo daar in 1958 voor zichzelf met de verkoop van patat, gebakken in paardenvet. Een kwartje per zak (nu 12 eurocent) en vijf cent extra voor een lepel mayonaise.

Kleinste zaak

Jo kwam regelmatig met een primeur, bijvoorbeeld gratis ijs vanwege de ingebruikname van een Expresso ijsbar, wat een ware veldslag tot gevolg had om bij het loket te komen en een complete verstopping van de Hoogstraat. Ook de verkoop van kant en klare ‘meeneem soep’ en later warme kip van de grill, waren primeurs voor Purmerend. Tijdens de St. Maarten optocht deelde de grootse zaak aan de Hoogstaat (Eikenboom) zakjes snoep uit en daarna gingen kinderen in de rij bij de kleinste zaak voor een gratis ijsje, waarbij veel lampionnen (met echte kaarsen) het niet overleefden.

Stoppen

Toen Jo honderd jaar werd, vond zij dat het eigenlijk wel tijd was om er mee te stoppen. Bedrijfsleider en steun en toeverlaat John vond dat ook wel een goed plan en uiteindelijk is, met pijn in het hart, de beslissing genomen. Geen vriendelijk wuivende Jo Mul meer op het miniterras voor de zaak, maar John reed haar vrijwel dagelijks in haar rolstoel naar de binnenstad. Vanuit haar rolstoel wuifde Jo vriendelijk naar de mensen, bijvoorbeeld op de markt, waar bekenden dan even een praatje maakten en Jo steevast vertelde dat het allemaal wel was goed was zo, maar dat Purmerend wel erg veranderd is.

Herinnering

Voor veel Purmerenders die bij Jo Mul voor eerst kennis maakten met in paardenvet gebakken patat met een lepel fel gele mayonaise, de kroket (toen nog croquet) en kip van het spit, blijft het een mooie herinnering.

Johanna ‘Jopie’ Mul, bedankt en Rust zacht.