Alleen maar verliezers
Het lijkt tegenwoordig wel de tendens te zijn dat wanneer je tegen oorlog bent je direct wordt uitgemaakt voor Pro-Rusland. Dat wanneer je voorkeur liever uitgaat naar een diplomatieke oplossing - waarbij er zo min mogelijk onschuldige slachtoffers vallen - in plaats van aan te sturen op een Derde Wereldoorlog je laf bent.
Heel veel mensen schreeuwen namelijk van achter hun laptop voor hardere sancties of het sturen van troepen naar Oekraïne. Meestal zijn het dan overigens niet hun kinderen die naar het front moeten, hè. Nee, dat zijn die van anderen. Want dan is het kennelijk niet zo erg.
Kies jij voor de oorlog? Dan heb ik bij deze een voorstel. Dan stop je vanaf nu met schreeuwen vanaf de zijlijn. Dan laat je jezelf per direct (her)keuren voor militaire dienst en ga je naar het front. En dan sta je daar. Met je geweer in je handen. Nog nooit een levende ziel gekrenkt sta je daar tegenover een Russische soldaat.
Een soldaat die qua leeftijd je kind had kunnen zijn. Of tegenover iemand die misschien zelf wel een vrouw en kinderen thuis heeft en er ieder moment aan de dag aan denkt of hij zijn kinderen ooit nog terug zal zien. Die daar zelf ook helemaal niet wil zijn, maar door machtshebbers onder valse voorwendselen naar het front is gestuurd. Gehersenspoeld. En dan? Oog in oog… Schiet je hem dood? Omdat hij een uniform draagt van een ander land. Is dat wat je wil?
Nee? Dat dacht ik al. Maar wat denk je? Dat is oorlog. En daar ben ik tegen. Ik ben tegen oorlog en wil het nu niet, nooit niet en vooral nooit meer. Een oorlog kent enkel verliezers en daarom hoop ik dat er ook vanuit onze hele regering zal worden aangestuurd op een diplomatieke oplossing. Een oplossing waar beide partijen mee kunnen leven. Niet voor even, maar voor altijd en waarbij er vooral zo min mogelijk onschuldige slachtoffers vallen. Dat is namelijk het enige waar ik me zorgen om maak.
Maar zoals Robert Wijker het eerder al prachtig verwoordde; ‘Zolang de term wereldleiders bestaat, zal het helaas nooit gebeuren ben ik bang. Wellicht op het moment dat het wereldse leiders gaan worden. Misschien als de generatie die zich nog vasthoudt aan oude idealen verdwijnt van het toneel. Maar ja, in elke generatie staan weer nieuwe haantjes op. Die grootheidswaanzin in de VS, Rusland en China doet de wereld in ieder geval weinig goed.’
En daar sluit ik me volledig bij aan.