Beste Sijmen Tol, ga je diep en diep schamen!
Normaal gesproken ben ik niet het type dat reageert op Facebook. De meeste aantijgingen laat ik rustig van me afglijden. Het feit dat jij ons van BVNL Edam-Volendam echter ‘vriendjes van Poetin’ noemt en zelfs durft te beweren dat wij oorlogsmisdaden rechtvaardigen, gaat simpelweg te ver. We hebben BVNL Edam-Volendam juist opgericht omdat we tegen onrecht zijn en dit soort smerige, politieke spelletjes tot het verleden willen laten behoren. Wat jij nu beweert in de Stadskrant en op Facebook raakt mij persoonlijk en daarom rest mij niets anders dan hierop te reageren.
Want terwijl jij 24 februari waarschijnlijk lekker in je bedje lagen te slapen, werd ik om 4.00 uur in de morgen opgebeld door mijn vriendin, Yeva. Een Oekraïense. ‘Theo, de bombardementen zijn begonnen!’ Ze was volledig in paniek. Ik heb haar direct gezegd dat ze moest pakken wat ze pakken kon – haar jongste neefje mee moest nemen – en zo snel mogelijk naar de grens moest vertrekken. Ze heeft gelukkig naar me geluisterd en de grens bereikt. Samen met haar zus, nichtje, neefje en zwager. Daar moesten ze echter drie dagen wachten. We hielden zo goed en kwaad als het kon telefonisch contact en via de mail.
Zo probeerde ik haar telkens op de hoogte te houden van het nieuws. Terwijl ze aan het wachten waren, kwam er een noodverordening dat mannen tussen de 18 en 60 jaar het land niet meer mochten verlaten. En dus werd haar neefje van 18, die studeert in Polen maar net even op visite was bij zijn ouders, uit de lijn gehaald om te dienen in het Oekraïense leger. Net als zijn vader. Na een emotioneel afscheid is Yeva over de grens gekomen en gevlucht naar Zweden.
Eenmaal in Zweden hebben ze het voor elkaar gekregen om hun ouders ook naar Zweden over te laten komen. Zodra de ouders veilig in Zweden waren, heeft Yeva het vliegtuig gepakt naar mij toe en is ze nu gelukkig hier. Mijn tweede land is inmiddels Oekraïne en Yeva – die nu gelukkig bij mij thuis kan en mag verblijven – komt dus uit Oekraïne, maar ‘mag’ zich inmiddels vluchteling noemen.
Heb je enig idee hoe het mij dan raakt als ik moet lezen dat jij ons ‘vriendjes van Poetin’ noemt? Besef je wel wat je zegt als je beweert dat wij ‘oorlogsmisdaden rechtvaardigen’ terwijl mijn vriendin huilend naast me zit terwijl ze met haar familie in Oekraïne belt? Nee, hè? Daar heb je niet over nagedacht. Misschien wordt het tijd om dat eens te doen. Want hoewel ik eigenlijk nooit reageer, rest mij nu niets meer dan te zeggen: ‘ga je diep en diep schamen!’
Met moeite, maar toch een vriendelijke groet,
Theo Kwakman, oprichter BVNL Edam-Volendam.
