Het taboe
Anna Buijs (58) zet zich in voor Moedige Moeders. Een initiatief voor en door moeders van druggebruikende kinderen in Volendam. Na alles wat zij heeft meegemaakt met haar zoon John (32), wil ze de ogen van anderen openen.
John begon met experimenteren toen hij 14 was: eerst met drank, later met drugs. Van alleen in het weekend, naar elke dag. Hij worstelde enorm met zijn geaardheid en wilde zijn gevoel verdoven. Nadat zijn beste vriend voor de treinsprong, zakte hij verder weg in een depressie. Hij wilde niet meer leven en dreigde met zelfmoord als ik zijn geheim zou door vertellen. Afschuwelijk. Bij elk telefoontje, dachten we dat het de politie was.
Ik dacht altijd: John raakt op een dag nog verslaafd maar had niet door dat hij dat allang was. lk wist dat hij iets gebruikte, maar hij kon heel goed verbergen wat of hoeveel dat dan was. Hij kon ontzettend goed liegen en zijn drugstesten waren negatief... wist ik veel dat hij andermans urine gebruikte. Misschien naïef, maar ik wilde hem zo graag geloven. John veranderde met de jaren in iemand die ik niet meer herkende als mijn zoon. Hij stal geld loog over alles en stond 's nachts schreeuwend voor de deur.
Het hele gezin - ik heb ook nog een dochter - ging eraan onderdoor. Met pijn in mijn hart besloot ik dat hij niet meer welkom was. Tenzij hij hulp zou zoeken. Dat deed ik zelf ook, want als moeder-van heb, net zo goed begeleiding nodig. Er wordt altijd naar de verslaafde gekeken, maar als moeder heb je het ook zwaar.
Vrienden begrijpen dat niet maar lotgenoten wel. De vrouwen van Moedige Moeders hebben me door en door gesteund. Door er eindelijk over te praten viel die zware last van mijn schonden. Dagelijks zet ik me nu in voor de stichting. lk bel met moeders uit heel Nederland, want drugsmisbruik is echt niet alleen een Volendams probleem. Ik wil ze steunen én hun ogen openen voor de leugens en trucjes. Erover praten. de enige oplossing, met wegkijken is niemand geholpen.
Het is een illusie dat niemand anders het weet. Het hele dorp wist het al van John, als moeder hoorde ik het als laatste. lk vind het pijnlijk dat niemand me durfde aan te spreken.
Het contact met John is gelukkig hersteld. Hij volgt een intensief tweejarig traject bij Stichting De Stam in Den Haag en is al ruim een jaar clean. Het gaat goed met hem. De angst voor een terugval blijft, maar eindelijk kan ik vrij ademhalen.