In memoriam Cor van Zanen

Ons bereikte het droeve bericht dat lid van verdienste Cor van Zanen op 86-jarige leeftijd is overleden.

Cor was bij EVC een bekend en zeer gewaardeerd lid. In eerste instantie als speler van EVC Zondag 1 in de vijftiger jaren en later als speler en aanvoerder van het roemruchte zesde zondagelftal. Bekend waren zijn speeches op de vele huwelijksfeesten van al die oude spelers van het elftal.

Zijn actieve rol als speler eindigde in 1979 na opheffing van het elftal na een jaar spelen op het nieuwe complex. Daarvoor was hij al vanaf 1967 actief als consul op het oude complex. Vaak een ondankbare taak gezien de overbespeling op de 2 velden. Consul bleef hij de eerste jaren ook op het nieuwe complex waarvoor hij na 15 seizoenen van de KNVB de zilveren speld kreeg uitgereikt.

Dat hij een gewaardeerd lid was bleek ook wel uit het feit dat hij soms als vraagbaak diende voor het bestuur in enkele gevoelige zaken binnen de vereniging.

Cor werd echter vooral bekend als architect van ons huidige clubgebouw, een op dat moment zeer modern en vooruitstrevend geheel. Zijn bijdrage ging als clubman verder dan alleen het technische deel. Er ging veel tijd zitten in overleg met het bestuur van EVC, gemeente en aannemer. Zijn idee van de centraal gelegen kantine heeft er toe geleid dat we sinds 1978 op een prachtig complex zitten. Cor zijn inzet werd beloond met een benoeming tot lid van verdienste van EVC.

Cor bleef een regelmatige bezoeker van de wedstrijden van EVC 1. Langs de lijn rustig kijkend naar de verrichtingen van ons vlaggenschip en altijd in voor een praatje. Wij wensen mevrouw van Zanen, zijn kinderen Koos en Jan en verdere familie veel sterkte de komende tijd.

Cor, dank voor alles wat je voor EVC hebt gedaan en rust zacht.

Cees Frikkee

---

Voor het jubileumboek bij het 100-jarig bestaan werd Cor door Harry Schuitemaker geïnterviewd. De tekst van dat interview is hieronder terug te lezen.

Een architect met visie

Wie je ook spreekt in het Noord-Hollandse voetbalwereldje, negen van de tien keer wordt de loftrompet gestoken over het voetbalcomplex van EVC. Zonder overdrijving! ‘Is dat niet die mooie accommodatie aan de buitenrand van Edam? Hebben jullie bij EVC niet zo’n mooie kantine met een ruim dakterras?’ Toch ontzettend leuk om dat telkens weer te mogen horen. Niet in de laatste plaats voor de ontwerper van al dit fraais: Cor van Zanen (1936).

Complimenten voor de huidige accommodatie wimpelt Cor bescheiden weg. ‘Zeggen mensen dat? Serieus? Kom zeg, zo bijzonder is het allemaal niet. Er zijn zat andere mooie voetbalaccommodaties in de omgeving te vinden.’ Het tekent Van Zanen tot in al zijn vezels: doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg.

Wat was eigenlijk de reden om van achter de Ambachtsschool te vertrekken naar de Keetzijde? Cor komt onder het genot van een dampend kopje thee goed los: ‘Ik werd in 1967 consul bij EVC en kreeg al snel in de gaten dat je het niet snel goed deed in de ogen van anderen. Dit had te maken met het feit dat wij slechts twee velden hadden die enorm vaak werden bespeeld.

Er waren twaalf seniorenelftallen en dan natuurlijk ook nog junioren, aspiranten- en pupillenteams. De vereniging zat eenvoudigweg in een te krap jasje. Op zich waren de velden niet beroerd. Het A-veld was prima qua drainage, maar na een paar maanden competitie was het rond de middencirkel en strafschopgebieden vrijwel kaal.

Het B-veld was ietsje minder en na regenval meestal onbespeelbaar omdat er dan een aantal eendenkonvooien op het veld waren geland die de grasmat met hun uitwerpselen flink hadden verpest. Het mag dan ook een mirakel genoemd worden dat Klaas van Vlaanderen er telkens weer in slaagde kapot getrapte velden met zijn klompen te herstellen. Dat was een knap staaltje werk van Klaas, die vrijwel onmisbaar was voor EVC.’

In 1967 kreeg het oude complex een nieuwe kantine. Hoe ging dat in zijn werk? Cor weet dat nog als de dag van gisteren: ‘De kantine kreeg EVC in de schoot geworpen door de firma Heijmeijer. Onze toenmalige voorzitter Hoogland was daar directeur en toevallig had hij nog een loods achter de hand die opgebouwd zou kunnen worden tot kantine bij EVC. Met vrijwilligers is die klus toen geklaard en de kantine ontwikkelde zich als een goede bron van inkomsten voor de vereniging. EVC kon wat geld sparen en dat spaargeld zou later goed van pas komen toen er sprake was van een mogelijk nieuwe speellocatie.’

Die locatie werd de Keetzijde. Plannen voor nieuwbouw werden opgesteld. Cor boog zich als architect over het ontwerp. ‘Het kwam ons ter ore dat de gemeente bezig was met het opstellen van een nieuw bestemmingsplan en hierin was voor EVC een plaats ingeruimd bij de Keetzijde.

Wij hadden goede contacten met de toenmalige wethouder sportzaken Albert ‘van de Slinger’ Veerman en ik heb er toen bij hem op aangedrongen dat de oorspronkelijke positie van kantine en kleedruimtes verplaatst zou worden. Bij de gemeente had men het gebouw bij de ingang van het complex in gedachten terwijl ik meer heil zag in een centrale positie, waarmee je het dakterras optimaal zou kunnen benutten en de afstanden tussen kleedruimtes en velden aanzienlijk verkleind werden.

De verantwoordelijken gingen hiermee akkoord, al duurde het erg lang voordat het gehele plan goedgekeurd werd door de Raad en de KNVB. Je praat hier over een periode van enkele jaren, maar gezien het voor die tijd forse bedrag dat ervoor moest worden uitgetrokken, was dat ook nog wel te begrijpen.’

Er kon eindelijk worden begonnen met de bouw. Cor: ‘Na een aanbesteding werd de opdracht voor het bouwen van kantine en kleedruimtes gegund aan Aannemingsbedrijf Bertus Butter. Ik dacht dat de bouw zich uitstrekte van 1976 tot 1978, al weet ik dat niet meer zo precies. De bouw zelf verliep zeer voorspoedig.

Naast de mensen van Bertus waren ook enorm veel vrijwilligers bezig om hun steentje bij te dragen bij de bouw. Het enige smetje op het gehele bouwproces was een incident dat vlak voor de ingebruikname plaats vond. Vandalen vonden het toen namelijk nodig om een aantal verfblikken in de kleedkamers om te kieperen en verf tegen de betegelde muren aan te kliederen.

Je begrijpt dat dit een enorme teleurstelling was en ook een verschrikkelijk karwei om het allemaal ongedaan te maken. Allerlei soorten schoonmaakmiddelen werden ingevlogen om de boel weer kraakhelder te krijgen. Of die vandalen ooit in de kraag zijn gevat? Ik zou het niet weten, maar nu doet dat er niet meer toe. ‘

Op zaterdag 26 augustus 1978 was het zover. Het nieuwe EVC-complex werd op feestelijke wijze geopend. Tot op de dag van vandaag voldoet het gebouw aan de eisen van elke sportliefhebber. De centrale ligging en het dakterras zijn daar met name verantwoordelijk voor. Met terugwerkende kracht kan gesteld worden dat de visie van Cor van Zanen voor die tijd modern was.