Paula Brouwenstijn en haar katten Reza en Misha
Kleine en grote Pluus, lieve jongetjes, de vrijdoos en de macho. Bijnamen hebben ze in overvloed: de Noorse boskat Reza en de Britse korthaar Misha, beiden drie jaar oud. Beide katten zijn van jongs af aan samen, maar verschillen enorm van karakter. Reza is heel aanhankelijk en wil alleen maar kroelen; Misha heeft zo zijn buien.
Voor een Noorse boskat is Reza aan de kleine kant; hij weegt slechts vijf kilo. Misha daarentegen is vrij fors. Of fors, zeg maar aan de zware kant. De weegschaal geeft achteneenhalve kilo aan. Een hele imposante verschijning.
Als hij in de slaapkamer op de vensterbank uit het raam zit te kijken houden wandelaars in de Lingerzijde altijd even halt. “Ja, Misha heeft heel wat bekijks”, lacht zijn baasje Paula. “Er wordt hier best vaak op het raam getikt. En als we dat horen dan weten mijn man Arie en ik dat voorbijgangers even contact met Misha willen maken.”
Paula Brouwenstijn en haar echtgenoot Arie Pastor wonen nu ruim zes jaar in Edam. Ze hebben al veel contact gemaakt met buurtgenoten, vooral met buren die ook dieren hebben. Paula en Arie weten precies te vertellen wie Olle, Saartje, Jankerd en Storm zijn.
Vooral Paula is een echt ‘kattenvrouwtje’. “Ik heb altijd kattensnoepjes bij me en als het even kan deel ik dat uit. Ik heb een zwak voor dieren, altijd gehad. En dan maak je sneller contact met mensen die ook van beesten houden.”
Dat Paula en Arie dol zijn op hun twee huisdieren is bijna een understatement. “We zijn zó blij met ze; het zijn zulke lieve dieren. Als we thuis komen, worden we begroet en ze lopen ons de hele dag achterna. Het is echt gezellig met ze.”
Reza en Misha mogen buiten in de achtertuin, maar dan wel aangelijnd. Paula: “Dat zijn ze gewend van kleins af aan. Ze lopen heerlijk rond aan een lang touw en hebben het erg naar hun zin. Dat is pas echt genieten. Als je ziet dat je huisdieren ook zo aan het genieten zijn. Nee, we durven ze niet los te laten lopen. We zijn veel te bang dat er dan iets met ze gebeurt.”
Op vakantie gaan Paula en Arie daarom eigenlijk nooit. “Er zijn best mensen die op ze willen passen maar ik ben er toch huiverig voor”, legt Arie uit. “Een dagje weg kan nog wel, maar een paar weken vinden we gewoon te lang. Dat is helemaal niet erg, we krijgen er heel veel warmte en liefde voor terug.”