Even terug in de tijd
Onze gast vandaag aan boord is Hermen (geb. 1942) en hij lijdt al 10 jaar Parkinson en hij verslechterd nu snel. Op de intake die zijn vrouw Annette invult staat; “Hermen is op een schip geboren. Zijn vader was binnenvaartschipper. Toevallig lag het schip toen in de oorlog in Amsterdam. De domicilieplaats was Zwartsluis. Hermen is een echt een schipperskind. Het zou geweldig voor hem zijn om nog één keertje te varen!”
Hermen komt samen met zijn echtgenote, hun zoon en nog 3 gasten. Door de Parkinson is hij rolstoelafhankelijk geworden en verblijft in een verpleeghuis, maar vandaag gaat hij met ons het water op…
In Amsterdam is het vannacht amper afgekoeld en dagschipper Ton en bootsen Ellie en Gerrit zijn al vroeg aan boord. Snel zetten ze alles open om de warmte uit het schip te halen en maken alles klaar voor de vaardag. Het wachten is op de rolstoeltaxi met Hermen en zijn naasten…
Klokslag 10.30 uur arriveert de rolstoeltaxi met Hermen in een gewichtige rolstoel. Even later wordt hij over de steigers naar de MS Vaarwens gebracht en ondanks dat de ziekte hem iedere gelaatsuitdrukking heeft afgenomen, is er een fonkeling in zijn ogen te bemerken ten teken dat hij nu al geniet. Het water, de scheepvaart, de geluiden en het klotsen brengen Herme terug naar vroeger tijden. Er volgt een welkomstwoordje door Ton er wordt overleg gepleegd over de route onder het genot van een kopje koffie. Hermen wil graag naar de Zaanse Schans, want daar heeft hij vroeger veel gevaren!
Boots Gerrit gooit de trossen los en behendig manoeuvreren we de haven uit en voegen in tussen de drukke scheepvaart. Hermen geniet van de bewegingen van het schip en het gebrom van de diesel onder de kuipvloer. Hij gaat onder zijn pet even terug in de tijd… Na een vlotte schutting varen we de Zaan op en meren aan bij de welbekende houtzaagmolen, waar we altijd weer zeer gastvrij ontvangen worden.
Hermen gaat met zijn ‘bolide’ van boord en gaat de lift in tot op de zaagvloer van de molen. De molenaar legt hem de werking van de molen uit, waarbij de beste vrijwilliger twijfelt of Hermen alles wel mee krijgt. Reken maar, onder die Vaarwenspet draaien de gedachten op volle toeren! Na de geweldige rondleiding komen we terug aan boord en daar heeft boots Ellie een fantastische lunch geserveerd. Onder het genot van een verkoelend windje dat over het water strijkt, wordt er van genoten, en niet met mate!
Tijd voor de terugreis… Hermen gaat met zijn zware rolstoel op de lift achter het roer. Voorzichtig neemt hij het kleine stuurrad tussen twee vingers en denkt; “Vroeger was het heel wat anders…” Desalniettemin laaft hij zich aan zijn comfortabele positie achter alle apparatuur en het zicht over de boeg van het schip. Weer is Hermen even terug in de tijd, die echter niet stil heeft gestaan…
Na weer te zijn aangemeerd in de Marina volgt zoals altijd weer het afscheid. Hermen is moe van alle indrukken en zou vele woorden als dank willen uitspreken, maar zijn ziekte belemmert hem dat. De twinkeling in zijn vermoeide ogen zeggen ons meer dan duizend woorden…
Vaarwel Hermen
Met dank aan alle sponsoren die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u meer informatie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.