Een ‘vestinkie om’ met….. Katrien van Overbeek

‘Een ‘vestinkie om’ met Edammers, omdat die allemaal wel een verhaal hebben wat alleen wij binnen de vestingmuren zo goed kunnen begrijpen. We spreken af op een favoriete plek naar keuze in onze stad, waarna we richting de vesting lopen. Daar begint het ‘vestinkie om’, waarin ik mijn medewandelaars beter leer kennen door hun vertellingen.

Op de vraag wat haar favoriete plek in Edam is, van waar uit wij de vesting benaderen, noemt ze het bankje achter de Grote Kerk, met het uitzicht op Warder, over de landerijen. “Daar heb ik wel een mooi verhaal bij”, appt ze me, als we een afspraak maken.

Ze was net zo enthousiast als ik om deze wandeling te maken. Ik steek meteen van wal en begin met mijn eerste vraag: “Wat maakt dit jouw favoriete plek van Edam?”

Achter de Grote Kerk

“Deze plek heeft iets bijzonders”, zegt Katrien. “De Grote Kerk gaat eeuwen terug en heeft van alles doorstaan. Van een fikse brand tot een blikseminslag. Maar zij staat hier gewoon nog. En als je Edam vanaf deze kant binnenrijdt, dan zie je dat wat zich al eeuwen afspeelt. Het besef dat de mensheid een eeuw geleden dit uitzicht ook al had, dat intrigeert mij. Dan waan ik me in die tijd en zie ik het zo voor me dat mensen in kledij liepen zoals wij met de stadsfeesten.

Met een lach en een traan heb ik op deze grond stappen gezet. Met het begraven van onze dierbaren op de begraafplaats. En stappen richting het huwelijk, toen ik in de Grote Kerk trouwde met mijn man Pim.”

Edam is ‘melancholie’

Vanaf het bankje achter de Grote Kerk beginnen we onze wandeling richting de Noordervesting. Ik vraag Katrien welk woord past bij het gevoel wat zich zo sterk aandient bij deze favoriete plek. “Melancholie”, is het eerste woord bij haar opkomt.

“Ik ben 20 jaar weg geweest uit Edam en daardoor zie ik Edam met andere ogen. Ik besefte me dat veel in Edam bewaard is gebleven. Door de tijdloosheid blijft het romantisch, hoopvol en liefdevol. En dat inspireerde mij.”

Paard van Marken

Terwijl we richting Oorgat lopen en de Zuiderzeebries op onze wangen voelen, benoemt Katrien ook de Haven en het Galgenveldje bij de sluizen als favoriete plek. Dat is een belangrijk onderdeel van haar jeugd. “Ik ben opgegroeid op het water op de boot van mijn ouders. Edam binnenvaren heeft eenzelfde soort melancholie, als wat ik omschreef bij de Grote Kerk, alleen dan op het water. Dat begint al bij het Paard van Marken, want dan weet je dat de haven in zicht is.”

Droomhuis tegenover de theehuisjes

Als kind was ze al onder de indruk van de theehuisjes en de Speeltoren. “Per toeval werden we verliefd op het monumentale pand aan de Schepenmakersdijk, tegenover de theehuisjes. Het was destijds nog niet bewoonbaar vanwege het ontbreken van kamers, keuken, sanitair riool- en wateraansluiting. Ondanks de onbewoonbaarheid liet het ons allebei niet onberoerd.

We zijn achter deze droomplek aangegaan en hebben de stap genomen om te investeren in een huis waar we óns huis van wilde maken. We hebben het helemaal opgebouwd vanuit onze eigen visie, uiteraard met behoud van de monumentale schoonheid.”

Tijdloos

Terwijl we, met de Voorhaven rechts van ons, richting de Baandervesting lopen geeft Katrien aan opgegroeid te zijn op de Voorhaven in een prachtig monumentaal pand. Samen met haar ouders en broers koestert ze warme herinneringen aan de Voorhaven. Met het Indianendorp links achter ons, dat toen nog een echt Indianendorp was, met houten tipi’s en een uitkijktoren, geeft ze aan daar behoorlijk wat uurtjes te hebben gespeeld.

Als Business psycholoog en muzikante, inspireert dat gevoel van tijdloosheid, verbondenheid en melancholie haar en integreert ze dit graag in alle facetten van haar leven. “Zoals gezegd vind ik het intrigerend om de tijdloosheid in één beeld te kunnen vangen. Daar wil ik nog meer mee doen. Ik heb er al wel een nummer over geschreven en uitgebracht; “Time” een nummer dat dit gevoel omvat.

De cirkel is rond

"Vorige week was ik nog in Amsterdam om mijn eerste huis te bezoeken. Het was allemaal nog precies hetzelfde. Ik had mijn dochter op mijn arm, die zich los wurmde. Nog in de ontdekking van het lopen zette ze voorzichtige kleine stapjes op de door mij aangelegde vloerbedekking. De cirkel is rond. Voldaan keerde ik terug naar Edam. Het tegemoet rijden van de ‘Skyline van Edam’. De Speeltoren, de Grote Kerk, het Stadhuis en de Katholieke kerk”.

En met deze woorden nemen we weer plaats op het bankje achter de Grote Kerk, bij onze overleden dierbaren, uitkijkend over Katrien haar favoriete uitzicht.