Het vervagen van het begin

Is er werkelijk iets beter dan een wandeling maken, terwijl ‘The Gadfly Suite, Op.97a: VIII.Romance’ van Dmitri Shostakovich op een nét iets te hoog volume door je AirPods blaast? Of een heerlijke zaterdagavond alleen in je huiskamer doorbrengen, terwijl de gehele discografie van Pyotr Ilych Tchaikovsky zich afspeelt op je nieuwe Sony boxen, en je buren zich vervolgens ongetwijfeld afvragen waarom ze dat mooie huis aan de andere kant van het dorp niet hebben gekocht in plaats van het huis naast dat van jou? ‘Ja, dat is er. Dat is er zeker’, zou de ruime meerderheid van mijn leeftijd- en generatiegenoten zeggen.

Donna Marie Veerman

Alle gein even aan de kant, het zit dus zo: Klassieke muziek is al decennialang aan het vervagen. Maar wáárom? Waarom wordt die eeuwenoude, iconische muziekstijl in de hedendaagse samenleving veel minder gewaardeerd vergeleken met vroeger? Wat maakt, zeg, Ed Sheeran beter dan Johann Sebastian Bach?

Ik heb een paar theorieën verzameld. Muziek is een magisch iets: het heeft de kracht je emoties te beïnvloeden, saaie dingen interessant te maken door het bijvoorbeeld te luisteren tijdens een oninteressante les op de middelbare school (sorry mevrouw Lieshout, het lag niet aan u maar aan mij), en zelfs de kracht om je gebeurtenissen te laten herleven en herinneren: ’Two recent studies—one in the United States and the other in Japan—found that music doesn’t just help us retrieve stored memories, it also helps us lay down new ones.’ (Harvard Health Publishing, 2015).

Om even een eigen voorbeeld te noemen, mijn vader had toen het leven nog simpel was (zo’n 12 jaar geleden denk ik) een oude CD-speler in zijn Mitsubishi, met talloze CD’s met muziek uit de jaren 60 en 70. En elke keer als hij me meenam op een ritje, draaide hij waar hij maar zin in had: The Kinks, The Beatles, The Rolling Stones, maar ook Ray Charles, Chuck Berry en Little Richard. Van alles wat, zou je kunnen zeggen. 7-jarige ik ervaarde een openbaring, om het mild uit te drukken.

Het gevolg van deze plezierige muzikale indoctrinatie (alweer zo’n milde uitdrukking) was dan ook dat ik deze muziek al snel begon te verwerken in mijn eigen muzieksmaak, en dat er na een paar jaar een zekere mate van nostalgie bij kwam kijken elke keer dat ik ernaar luisterde. Het is de soundtrack van mijn jeugd, en dat zorgde er ook voor dat het zelfs nu elk jaar blijft verschijnen in mijn ‘Spotify Meest Geluisterd’ lijst.

Hier het hele artikel op de site van enClave.