Een ‘vestinkie om’ met….. Martine de Groot-de Boer

‘Een ‘vestinkie om’ met lokale inwoners, omdat die allemaal wel een verhaal hebben wat alleen wij binnen de vestingmuren zo goed kunnen begrijpen. We spreken af op een favoriete plek naar keuze in onze stad, waarna we richting de vesting lopen. Daar begint het ‘vestinkie om’, waarin ik mijn medewandelaars beter leer kennen door hun vertellingen.

Normaal gesproken spreek ik met mijn medewandelaars af op hun favoriete plek in Edam. In dit geval loopt het anders. Martine belt bij mij thuis aan, om vanuit de Baanstraat langs de zogenaamde ‘eendenvijver’ de vesting doelgericht te betreden, richting het Noorden, waar fotograaf Cor Kes rond het namiddaguur uit de bosjes van de Noordervesting zal springen om ons te verrassen. En dat is gelukt als je kijkt naar de foto! Feitelijk ga ik voor deze rubriek een ‘Vestinkie om’ met mensen nog woonachtig in onze gemeente, maar voor deze dame maak ik zonder twijfel een uitzondering. Zij is namelijk twee maanden geleden met haar gezin verhuisd naar Brabant. Met een bijzondere reden.

Groot in Beeld

Op de vraag wat dan eigenlijk haar favoriete plek in Edam is, geeft ze aan dat er zoveel plekken zijn waar ze het fijn vindt. “Onder andere het Strandbad en het terras van het Damhotel zijn er twee van, maar ook hier…”, geeft ze aan als we over de weilanden, die grenzen aan de Noordervesting, uitkijken. “Overal waar de zon op mijn gezicht kan schijnen”, deelt ze me breed lachend mee, terwijl we fotograaf Cor Kes tegemoet lopen. Die lijkt wat minder enthousiast over het zonlicht en met name de schaduw die deze zonnige herfstmiddag met zich meebrengt. Martine kan er over meepraten, aangezien zij zelf het fotografievak ook verstaat. Jarenlang heeft zij vele Edammers mogen ontvangen in haar fotostudio in Edam “Groot in Beeld”.

“Pikzwarte Rooie”

Een andere favoriete plek in Edam die Martine noemt is de Bierkade. Daar waar vroeger de ‘schaatswinkel’ was, daar is haar vader geboren. Hij was er één van de familie de Boer, van oorsprong letterlijk een boerenfamilie. Ze gaan ver terug in de tijd op Edammer grond. “De opa van mijn opa was de ‘pikzwarte rooie’. Best een bekende Edammer in die tijd, een welvarend man met rood haar, die zijn rode haren zwart verfde met een soort van natuurverf gemaakt van kastanje, wat niet goed bleef zitten. Dus een enkel zweet- of regenbuitje liet de verf over zijn gezicht lopen, wat hem de naam ‘pikzwarte rooie’ bezorgde. Door zijn status en charmante voorkomen hield hij er meerdere contacten op na, waaruit meerdere nazaten zijn ontsproten. Martine is in haar familielijn de eerste na vijf generaties die de prachtige rode haren van de ‘pikzwarte rooie’ draagt.

De moeder van Martine, zelf afkomstig uit Wognum, raakte via via op de Middelbare School in Hoorn bekend met het Edamse. Waarna ze Martine haar vader op een feestje van een gezamenlijke vriendin, in Edam ontmoette.

Topsport

Inmiddels werkt Martine in opdracht voor het Expertisecentrum Voortgezet Onderwijs & Topsport. Daarbij helpt ze jongeren te ondersteunen in hun ambities en talenten, tezamen met het afronden van een aangename middelbare schoolperiode met een diploma. Deze weg is ook privé bekend terrein voor Martine. Zo heeft haar dochter Jill eenzelfde talentenstatus. Om dat kracht bij te zetten vraagt dit toewijding en moesten Martine en haar man Dennis onlangs een keuze maken: hun geliefde Edam verlaten.

Groot in het Speelveld

Het heeft haar wat tranen gekost, toen de keuze om uit Edam te verhuizen definitief werd. Maar het lot en de liefde lieten het gezin geen keuze. Jill is namelijk een buitengewoon getalenteerd beachvolleybal speelster. Klein van postuur, maar groot in het speelveld! Ze vonden voor haar de meest hoogwaardige trainingen bij een vooraanstaande trainster in Brabant. Haar techniek overtreft haar lengte, wat er voor zorgt dat ze op hoog niveau blijft presteren met als resultaat dat ze als 13/14 jarige nu twee jaar op rij Nederlands Kampioen is. Tevens is ze uitgenodigd door een zaalvolleybalvereniging om mee te trainen in het eredivisie programma.“ Deze woonplaats scheelt ons gewoon enorm veel reistijd.” Als het aan Jill ligt gaat ze als beachvolleybalster naar de Olympische Spelen. Dat die gedachte legitiem is, wordt mogelijk binnenkort bevestigd door Ringen Om Volendam!

Terug naar Edam

Terwijl we de bouwwerken aan de Baandervesting links laten en we op de Baanbrug af lopen vraag ik aan Martine als Edammers onder elkaar: “Ken je dat, dat gevoel wat Edam je op bepaalde momenten kan geven?” Ze weet direct wat ik bedoel. Het is een gevoel wat niet onder woorden te brengen is, maar wat je overkomt, als je zomaar over straat loopt. “Of wanneer de kermis wordt opgebouwd”, voegt Martine daar aan toe. “Of wanneer je hier loopt, richting de oude kom”, geeft ze aan als we de Baanbrug bereiken en ze richting het centrum wijst. Martine is hier nog iedere week te vinden. “Iedere dinsdag kom ik naar Edam om samen met mijn moeder te eten, om in mijn eigen kamertje te slapen en om de volgende dag te tennissen met vriendinnen. Voor nu is onze dochter enorm gesteund in het volgen van haar passie, wat we met liefde doen en waar we ontzettend trots op zijn. Wanneer zij in de toekomst haar eigen weg in gaat slaan, dan denk ik dat wij hier weer terugkomen. Die gedachte geeft troost”.