Hertenkamp zonder herten

Hertenkamp Bloemenbuurt is na de vogelziekte en coronaperikelen opnieuw getroffen door tegenslag. Er mogen geen nieuwe herten meer bijkomen. De al aanwezige dieren mogen blijven, maar daarna is het afgelopen. Hoe het met de in de tussentijd geboren hertjes gaat is nog niet helemaal duidelijk, maar in de buurt (en omstreken) is men zeer teleurgesteld. “Wat is nou een hertenkamp zonder herten. Het hoort al bijna zeventig jaar bij de buurt en nu mag het opeens niet meer.” Foto: Piet Jonker - www.weidevenner.nl.

Als alles doorgaat zal het dierenbestand wel weer worden aangevuld met andere dieren, maar dat kan een poosje duren. Welke dieren dat dan moeten worden, weten de vrijwilligers nog niet. Er wordt in de media gesproken over kamelen en lama’s, maar dat was in het verleden geen succes, want lama’s spugen.

Leefbare buurt

Het hertenkamp in de Bloemenbuurt is al bijna zeventig jaar een begrip in de wijk. Het is een unieke plek voor jong en oud. In 1956 begint de invulling van de Bloemenbuurt met de bouw van vijfhonderd arbeiderswoningen, een speeltuin, bejaardencentrum, kleuterschool (Marijke), landbouw/huishoudschool, ulo en een ziekenfondsgebouw. Om er een leefbare buurt van te maken, komt er een door Van der Sloot ontworpen hertenkamp centraal in de nieuwe wijk. In de Overweerse Polder wordt door gemeentewerkers honderden vierkante meters graszoden uitgespit en overgebracht naar de Bloemenbuurt.

Modderpoel

Al snel komen de eerste bewoners en terwijl timmermannen nog bezig zijn met het nachthok, worden onder het toeziend oog van locoburgemeester Beukenkamp vier herten en twee lama’s losgelaten. De hele buurt komt kijken en iedereen is enthousiast over de prima huisvesting. Wel wordt hier en daar gemopperd dat de dieren het beter hebben dan de buurtbewoners, want vanwege een tekort aan straatstenen is de buurt nog min of meer een modderpoel.

Stichting

In 1973 wordt gedacht aan een ombouw naar een kinderboerderij, maar dat blijkt technisch niet mogelijk. Ook verplaatsing vanwege de slechte ondergrond naar het Cramwinckelplantsoen is niet haalbaar. Tien jaar later trekt de gemeente zich terug en na overleg met bewoners nemen zes vrijwilligers de taken over. In 2015 dreigt opnieuw sluiting, maar wederom neemt een groep bewoners het heft in eigen hand en gaat het hertenkamp verder als Stichting Hertenkamp Bloemenbuurt. Wellicht, over pak weg vijftien jaar als alle herten zijn overleden, als Kamelenkamp Bloemenbuurt.