2071: A Selfie Odyssey (3/4)

Frank Bond zit vast in het verre 2071 en ontdekt hoe ze in de toekomst kijken naar fenomenen uit het verleden.

In deel 1 van deze serie zit Frank Bond vast in het jaar 2071. Daar wacht hij op eten in wat ooit een supermarkt was. Om de tijd te doden besluit hij een Groene Amsterdammer te lezen die op tafel ligt. Hierin leest hij een artikel dat terugblikt op het internet van vroeger. Tot zijn schrik ontdekt Frank dat de Groene Amsterdammer een oud interview bevat met niemand minder dan hemzelf. Deel 2 omvat dit interview waarin Frank uit 2040 grip probeert te krijgen op het fenomeen van de selfie. Aan het einde van deel 2 is er soep.

3 De Rubiks kubus en de dummy

Tussen het soepslurpen door wordt er gezellig van alles besproken. Een oude dame naast me tikt me zachtjes aan. IJzig blauwe ogen doordringen me vanachter een suf brilletje. Haar stem klinkt zacht doch zeker. ‘Je zou haast zeggen dat jij dat bent in dat stuk dat je net las’. Ze tikt met een lange slanke wijsvinger op het blad dat ik op tafel heb teruggelegd. ‘Die foto bij dat stuk. Haast één gezicht.’ Ik schrik, maar glimlach vriendelijk en wijs met een oogwenk naar boven. ‘Misschien komt dat door dit tl-licht.’

Even later zijn we diep in gesprek. Ze heet inderdaad Hannah en zij is ook niet van hier. Ze komt uit 1970, New York. Haar Engels heeft iets Duits. Ze had het stuk al gelezen. Als ik haar vraag of ze Nederlands spreekt, tikt ze op haar brilletje. ‘Hier op de kop getikt. De Google Glass. De soep mag dan waardeloos zijn, dit is best handig. Het vertaalt jouw Nederlandse tekst voor me in een oogopslag. ‘Over dat stuk in de Groene dus, en begrijp met niet verkeerd hoor Frank, maar je punt in het interview mist de beeldspraak die nodig is om zo’n onderwerp hapklaar te maken’.

Ik knik met enige weerwil instemmend. ‘Hoe zou jij het dan aanvliegen?’

Hier meer op de site van enClave.