2071: A Selfie Odyssey (4/4)

Frank Bond zit vast in het verre 2071 en ontdekt hoe ze in de toekomst kijken naar fenomenen uit het verleden.

In deel 1 van deze serie zit Frank Bond vast in het jaar 2071. Daar leest hij een artikel dat terugblikt op het internet van vroeger. Tot zijn schrik ontdekt Frank dat de Groene Amsterdammer een oud interview bevat met niemand minder dan hemzelf. Deel 2 omvat dit interview waarin Frank uit 2040 grip probeert te krijgen op het fenomeen van de selfie. In Deel 3 gaat hij in gesprek met een oude dame en een Kale Man waarbij ze pratende weg tot een samenvatting komen van de problemen rondom de selfie. Aan het einde van deel 3 flipt de Kale Man. Hij beweert dat hij, de oude dame, Frank en de hele wereld waarin ze zich begeven slechts een geschreven constructie zijn. Hij doodt Hannah en schiet op Frank, maar die ontsnapt.

4. Tea, Mead, I and Me

Kletsnat klim ik op de kade. Buiten adem. Het water klotst wild tegen de kanten en mijn milt klopt pijnlijk in mijn zij. De Kale Man had nog meerdere keren op me geschoten, maar alle keren mis. Mijn haren en kleren druipen van het water en ik voel een ongezonde kou over mijn hele lijf. Mijn hoofd bonkt en zoemt, maar ik ben bang dat de Kale Man er ieder moment aan kan komen. Ik ren richting een vrijstaand pandje zo’n honderd meter verderop. Het is het laatste gebouwtje aan de rand van deze haven. Overduidelijk verlaten en in een aftandse staat. Ingegooide ruiten heeft het, met grove planken die alle andere ramen en deuren afschermen. Het begint nog harder te regenen. De wind blaast in een onregelmatig ritme door de haven. Ik ren door naar de achterkant van het gebouwtje en kijk rond. Als ik op die vuilniscontainer kan klimmen, kan ik via die container het platte dak op. En wie weet van daar naar binnen. Na wat klauteren blijkt mijn idee te kloppen. Het platte dak loopt over in een rottend balkon. Ik klim eroverheen. De ramen zijn dichtgetimmerd, maar de deur hebben ze zo gelaten. Op goede hoop probeer ik de klink. De deur opent en ik loop een donkere kamer binnen. Daar kruip ik in een hoek huilend ineen. Uiteindelijk val ik in slaap.

Hier meer op de site van enClave.