2071: A Selfie Odyssey (5/4)
Frank Bond zit vast in het verre 2071 en ontdekt hoe ze in de toekomst kijken naar fenomenen uit het verleden.
In deel 1 van deze serie zit Frank Bond vast in het jaar 2071. Daar leest hij een artikel dat terugblikt op het internet van vroeger. Tot zijn schrik ontdekt Frank dat de Groene Amsterdammer een oud interview bevat met niemand minder dan hemzelf. Deel 2 omvat dit interview waarin Frank uit 2040 grip probeert te krijgen op het fenomeen van de selfie. Deel 3 is een gesprek met een oude dame en een Kale Man waarbij ze pratende weg tot een samenvatting komen van de problemen rondom de selfie. De Kale Man flipt uiteindelijk en Frank moet voor hem vluchten. In deel 4 valt Frank in slaap en droomt dat hij in gesprek is met ene Han. Uiteindelijk breekt de Kale Man in in de droom en besluiten de drie te ontdekken hoe ze in deze situatie zijn belandt. Ze lopen een tuinhuisje binnen waar een stem achter ze gordijn belooft alles te vertellen.
Het Gordijn Valt
We staan met z’n drieën in de ruimte. ‘Pak maar een klapstoeltje hoor’ zegt de lage stem. ‘Ze staan tegen de muur links. Voor jullie rechts. Maar pas op voor het groene stoeltje. Die is wat krakkemikkig.’ Met onze groene brilletjes op is werkelijk alles groen dus we pakken er ieder een en gaan voorzichtig zitten. Net voor het gordijn waar de stem achter vandaan klinkt staat een camping koelkastje. Het bromt zachtjes. Als een kat die spint.
Ik merk dat ik zenuwachtig ben. Ik wil weten hoe de vork in de steel zit. Ik schraap mijn stem en vraag:
‘Zijn wij een fictie?’
De stem achter het gordijn antwoordt: ‘Ja. Michel Foucault heeft gelijk. Jullie zijn een fictie. En ik, Frank Bond uit 2023 heb jullie ingezet in deze rare serie over selfies. Ik moest dit stuk schrijven omdat ik me zorgen maak. Als mens. Als ouder. En ik snap gewoon niet dat niet meer mensen en ouders dat doen.
Het onderwerp lijkt misschien zo glad en dun als ijs na een nacht vriezen. Maar als jezelf erop begint te begeven en je zakt er doorheen, dan ontdek je dat er zich donkere, veelomvattende dieptes onder bevinden. Het ondervragen ervan geeft inzicht in de problemen die steeds meer de kop beginnen op te steken in onze moderne samenleving.
En laat dus zien dat het op het gebied van identiteit een verminkende rol speelt met een niet te onderschatten sociologische impact.
Voordat ik jullie opvoerde in deze fictieve serie, had ik een lang essay geschreven. Dat droop van de negativiteit en de schuld leek neer te leggen bij de jonge selfies makende generaties. Terwijl alles voor mij neerkomt op het volgende:
Selfies zijn schadelijk, regulering is vereist.
Michel Foucault schudt zijn hoofd. ‘Jaja dat zijn ze zeker, die hele mobiele telefoon en verrekte social media zijn dat ook.’ Ik hoor amper wat Michel zegt. Ik ben te verontwaardigd en vraag door.
Hier meer op de site van enClave.