Naar de inhoud

Volendams Verleden: Reacties op armoedige staat van huisje Doolhof 20

Bron: NIVO

De vorige keer schreven we over de armoedige staat van het huisje op Doolhof nummer 20. Hier woonde vroeger de familie van Jan Butter en Jannig Karregat met vijf kinderen: Gerrit, Piet, Kees, Jaap en Gaar. Het huisje wordt al een aantal jaren niet bewoond en ook niet onderhouden. Daardoor gaat de bouwkundige staat steeds verder achteruit. De houten gepotdekselde zijwand brokkelt hier en daar al af, de verf op de deurstijl en op de raamlijsten is intussen al vergaan en het onkruid rond het huisje tiert welig.

Foto: Het huisje op het Doolhof nummer 20 in betere tijden. Deze foto stuurde Piet Buijs vanuit Christchurch in Nieuw-Zeeland. In de jaren ‘80 heeft hij er met veel plezier gedurende tien jaar in gewoond met de oud-topturnster Carla Braan. Het staat er nog prachtig bij, mooi in de verf. Hier is het nog een mooi hoekje.

Zelf had ik die woensdag de Nivo nog niet eens ontvangen toen de telefoon al ging: een gepensioneerde huisschilder vertelde dat elke keer wanneer hij langs het huisje komt zijn handen beginnen te jeuken. ,,Ik zou zo de ramen en deuren wel een kwastje willen geven”, zei hij. Vanuit Christchurch in Nieuw- Zeeland ontving ik een email van Piet Buijs, die het huisje in de 80’er jaren gedurende een tiental jaren heeft bewoond, samen met de bekende oud-topturnster Carla Braan. Hij vond het ‘doodzonde’, zoals het huisje er nu bijstaat en stuurde een foto mee van hoe het er in zijn tijd uitzag. Met de deur, de ramen en de luiken nog mooi in de verf. En dan hoorde ik nog via-via de reactie van een vorige bewoner, die zei dat wanneer hij er langs kwam “er tranen van in zijn ogen sprongen.”

Lees hier meer op de site van de NIVO.

3 reacties

Nog 1000 van de 1000 tekens

Je e-mailadres wordt niet getoond en alleen gebruikt om je op de hoogte te houden van antwoorden.

  • Of de berichtgeving klopt niet, of het is toch erger gesteld met die mooie hechte gemeenschap dan je dacht, heer Kwakman.

  • G*D is de staat van bewustzijn voorbij het denken. Het denken is maar beperkt, een hokje, een zelfgekozen gevangenisje.

    G*D kan alleen door beleving worden gekend.

    Alle verhalen eromheen komen uit de Pinokkiokerk en zijn bedoeld om ons te misleiden van het ervaren van G*D IN onsZelf. We zijn het Zelf.

    Niet verder vertellen…

  • Indigokinderen, kinderen met een concentratieprobleem, werden vroeger opgehaald met een bussie.
    Met een beetje mazzel gaat dat over als ze ouder worden maar bij sommigen niet. Ze willen of kunnen niet goed leren. Basis vaardigheden als vermenigvuldigen of woordjes leren is teveel werk.
    Ze willen niet wachten in de winkel en gaan voorkruipen, dieren mishandelen, ruzie maken, kunnen zich niet aanpassen en komen soms op het criminele pad. Dat is dan ook een stukje verdieping want ze willen er iets van leren. Want ze zijn heel erg speciaal.
    Hun ouders kunnen er slecht mee omgaan en vinden ze bijzonderder dan kinderen die wel muzikaal, sportief en en slim zijn en maken er soms een verdienmodelletje van door ze als speciaal te zien en er boekje over te schrijven.
    Donald Trump is zo’n nieuwetijdskind, heeft ook een zeer hoog bewustzijn.
    Het beste is om het niet serieus te nemen, dat is beter voor de wereld.