Ouders van Jim Schilder proberen zin te geven aan het leven: ‘Skillie’ echoot na

Die ontwapenende blik. Als je maar lang genoeg kijkt naar zijn foto’s, krijg je vanzelf een smile op je gezicht, vergeef je hem alles en bekruipt je het gevoel dat deze jongen op zijn ontdekkingsreis zoveel mensen vrolijk maakte en nog had kúnnen maken. Jim Schilder kon jong en oud laten smelten, vrienden konden alles met hem delen, hij vormde volgens medescholieren ‘het lijm van de groep’. Hij stond midden in het leven. Tot Jim in die nacht van 26 op 27 november vorig jaar plots werd geschept. Omstanders en artsen vochten, maar er was geen redden aan. Vijftien lentes jong nog maar. Groot was het verdriet bij honderden generatiegenoten, die naderhand samendromden bij de plek des onheils tussen het Don Bosco College en de Bowling, waar tevens een gedenkteken kwam. ,,Gezond de deur uit en zomaar weggerukt”, zeggen zijn ouders enkele honderden meters verderop, een jaar na het ongeluk. Ze laveren tussen dankbaarheid, diepe droefenis, een ver gaand verlangen en die priemende vraag van ‘waarom?’

Lees hier meer op de site van de NIVO.