Ingezonden brief van ruim 100 Joodse studenten en medewerkers UvA en VU: ‘We zien niet in hoe boycot toekomst voor Palestijnen en Israëli’s bevordert’
In dit opiniestuk, ondertekend door 103 studenten en medewerkers van de Universiteit van Amsterdam (UvA) en Vrije Universiteit (VU), verwoorden Tamar Efrati, Benyamin Heller, Joanne van Gool en Boaz Cahn het gevoel onder een deel van de Joodse gemeenschap op deze universiteiten, na een week studentenprotest. ‘Wij lijden onder misverstanden rondom de term zionisme.’
Tamar Efrati, Benyamin Heller, Joanne van Gool en Boaz Cahn 11 mei 2024, 15:05
De afgelopen dagen hebben verschillende mensen geprobeerd om namens ons, Joodse studenten en medewerkers, te spreken. Er werd gezegd dat wij ons niet veilig zouden voelen, maar bijna niemand vroeg aan ons of dat ook echt zo is en waarom. Daarom richten wij het woord in deze brief tot jullie, demonstranten, medestudenten, docenten, collega’s en de rest van de UvA- en VU-gemeenschap, om namens onszelf te spreken.
Wij, Joodse en Israëlische studenten, voelen ons op de UvA en de VU in veel situaties niet veilig. Voor ons, studenten en medewerkers aan de Universiteit van Amsterdam, borrelt onder de oppervlakte al langer een unheimisch gevoel. Na 7 oktober spraken sommige medestudenten zelfs hun steun uit voor de acties van Hamas. Het gevoel van onveiligheid wordt verergerd, doordat niet goed wordt geluisterd naar waarom sommige leuzen en uitingen pijnlijk en intimiderend zijn.
De demonstranten, studenten en docenten eisten dat de UvA volledige transparantie geeft over de samenwerking met Israëlische organisaties en universiteiten, stopt met investeren in die samenwerking en de banden met die organisaties verbreekt. Deze Israëlische organisaties zijn volgens de demonstranten onderdeel van een witte, koloniale macht, medeplichtig aan genocide. Sommige projecten waarbij de UvA samenwerkt met Israëlische wetenschappers draaien om mensenrechten en het voorkomen van aanslagen met explosieven. Andere gaan over onderwerpen die niets te maken hebben met de gevoelige politieke situatie. We vinden het lastig te begrijpen hoe deze boycot de toekomst voor Palestijnen en Israëli’s bevordert.
Dit is een ingezonden bijdrage
Dit artikel is een ingezonden bijdrage, geschreven door masterstudenten Tamar Efrati (recht en politiek van internationale veiligheid), Benyamin Heller (psychologie), Joanne van Gool (alumnus privaatrecht) en Boaz Cahn (ondernemerschap).
De identiteit van de 103 andere ondertekenden is bekend bij de redactie.
Opiniestukken worden door lezers ingezonden en vertegenwoordigen niet het standpunt van de Paroolredactie. Iedereen kan opiniestukken inzenden. Lees hier hoe dat werkt.
Meer dan kritiek
Tijdens de protesten van de afgelopen dagen werden leuzen geroepen die verder gaan dan legitieme kritiek op de Israëlische regering, het handelen tijdens deze oorlog of Israëlisch beleid. Een leus als ‘Globalize the intifada’ is voor Joden en Israëli’s een oproep tot geweld, die verwijst naar de eerste en tweede intifada, toen tijdens terreuraanslagen duizenden onschuldige Israëlische burgerslachtoffers vielen.
‘From the River to the Sea’ is een leus die voor ons oproept tot het ontmantelen van de staat Israël, de enige Joodse staat in de wereld. Deze leuzen roepen op tot geweld en ontkenning van het Joodse zelfbeschikkingsrecht in de vorm van de staat Israël. Dit, in combinatie met gezichtsbedekking, barricades en vernieling, werkt intimiderend en doet sommige Joodse studenten de campus vermijden.
Ingegeven door de verhalen waarmee we zijn opgegroeid over vervolging, uitsluiting en pogroms over de hele wereld, zijn veel Nederlandse Joden altijd al op hun hoede. Onze grootouders zijn niet slechts in de Tweede Wereldoorlog vervolgd, maar ook onze voorouders uit onder meer Jemen, Irak, Ethiopië, Spanje en Rusland zijn buitengesloten, verjaagd en gevlucht. Voor velen was Israël een ‘misschien ooit’-plan, voor sommigen met de toevoeging: ‘als het hier echt niet meer gaat’. Het streven naar een veilig en onafhankelijk land voor Joden, zionisme, is voor ons, op welke manier dan ook, onderdeel van onze Joodse identiteit.
Misverstanden
Wij lijden onder de misverstanden die bestaan rondom de term zionisme, die voor iedereen iets anders lijkt te betekenen. Vanuit religieus en historisch oogpunt kunnen zionisme en Joden niet geheel van elkaar worden gescheiden. Judea – waar het woord Jood vandaan komt – ligt in de regio waar Israël ook ligt. Een aantal weken geleden zaten velen van ons aan de pesachtafel en zeiden: “Volgend jaar in Jeruzalem.” Het is een wens die op veel verschillende momenten terugkomt binnen de Joodse traditie.
Zionisme was de beweging die er na jaren van uitsluiting en vervolging toe heeft geleid dat Joden zelfbeschikking hebben gekregen. Voor ons heeft zionisme niet de gewelddadige en koloniale definitie die er nu aan wordt gegeven bij de protesten. Het kan goed samengaan met een vrije en veilige toekomst voor Palestijnen. Wanneer wij horen dat wordt opgeroepen tot het weren en vermoorden van zionisten en wanneer zionisten vergeleken worden met nazi’s, voelen wij ons bedreigd en uitgesloten. We roepen op om een open dialoog aan te gaan over wat zionisme voor Joden met verschillende achtergronden betekent.
Velen van ons willen geen activist zijn op de universiteit: wij komen gewoon om te studeren. We zitten naast jullie in de collegebanken, we doen samen projecten bij werkgroepen en we halen allemaal koffie in de pauze. Maar wie een kettinkje met een davidster of keppel draagt, kan van medestudenten haat en onbegrip verwachten. “Jij bent een vuile zionist” en “Jij vermoordt kinderen in Gaza”. Als het ‘meevalt’, kun je in ieder geval de vraag verwachten: “Wat vind jíj dan van Israël?”
Verdriet voor slachtoffers
Wie op gevoelens van angst en woede in de Joodse en Israëlische gemeenschap alleen maar kan reageren door te zeggen dat Jodendom en zionisme van elkaar moeten worden gescheiden, doet er goed aan bij zichzelf te rade te gaan: zou geweld tegen Joden wel toelaatbaar zijn als zij zionisten zijn? Als zij zich daartegen naar de smaak van activisten onvoldoende uitspreken? Als zij weigeren de vlucht van voorouders naar Israël te veroordelen?
Velen van ons hebben familie of kennen mensen die zijn omgekomen op 7 oktober of op een ander moment in het Israelisch-Palestijns conflict. We voelen immens verdriet voor alle burgerslachtoffers, aan welke kant zij ook vallen. Juist doordat wij Israël een warm hart toedragen, zijn ook wij vaak kritisch op het Israëlische beleid en de politiek.
Wij staan open voor een eerlijk en veilig gesprek. Een gesprek met hen die dat willen, kan helpen om te leren van elkaars ervaringen. Alleen door te luisteren en elkaar de ruimte te geven om meningen en ervaringen te delen, kunnen we polarisatie en gevoelens van onveiligheid verminderen. Op die manier kunnen wij jullie pijn beter begrijpen en jullie onze pijn ook. Vernietig de ander niet, niet door woorden en niet door acties. Het is nooit te laat om gesprekken op gang te brengen, relaties op te bouwen ondanks onze verschillen, en, naar Joodse traditie, het leven te leiden met een vraagteken, en niet met een uitroepteken. Juist op de universiteit.
Zet hier even de modus operandi van de Hamas baardmannen tegenover. Lopen doodleuk een openbaar gebouw binnen, slopen en richten tonnen schade aan. Terroriseren daarna de straten in onze steden, bedreigen de pers, gebruiken chemische wapens/middelen tegen de politie. Bedreigen joden, en Christenen. Uiteraard werkt de havermelk elite graag mee.
Jan W heeft het het niet allemaal meer op een rijtje en vlucht zijn tunneltje weer in.
Monique Smit is niet meer weg te denken uit de kinderscene. Na de succesvolle albums en DVD van ‘2 Kleine Kleutertjes’ en de opvolger ‘KleuterPop’ groeien hele generaties op met haar aanstekelijke kinderliedjes.