Ik bedacht me nog maar net dat ‘shanken’ en ‘djoeken’ in verband met drillrap alweer een tijdje op hun retour zijn, net zoals drillrap zelf, of ik zat midden in het naargeestige geweld tussen twee grote jeugdgroepen die elkaar in Purmerend naar het leven staan. Tientallen Somaliërs en Eritreeërs tegenover een gemêleerde groep van autochtone jongens en vrienden met heel diverse wortels.

Deze vete heeft niets met drillrap te maken, maar het soort geweld is hetzelfde, net zoals het elkaar opfokken – op Snapchat, op straat, via de telefoon. Het op elkaar jagen, het lichtvaardige steken of nu dus ook schieten. Ik staarde naar de bossen bloemen en de kaarsjes in het troosteloze tunneltje onder het Purmerendse station waar de pas negentienjarige Eritrees-Purmerendse Aven Henok was doodgeschoten, en een leeftijdgenoot bijna.

Zoekend naar de achtergronden van dit fatale geweld, stuitte ik op de foto’s van tengere jongens, pubers, die in hetzelfde conflict de laatste maanden op elkaar instaken. Diepe sneden in frêle schouders, armen, een rug, een buik. Er was een flinke vechtpartij op een Purmerends festival; een steekpartij uit vergelding bij het verjaardagsfeestje van een pubermeisje; een nieuwe wraakexpeditie waarin een jongen van vijftien een rivaal stak in een skatepark.

Te vrezen valt dat de dodelijke schietpartij bij het station niet de laatste is, want de daders willen dat het pesten stopt, geven ze steeds als verklaring. Zo denken ze. Het pesten moet stoppen, dus je steekt, schiet, of gooit een bom.

Hier het hele Premium artikel op de site van het Parool.