De implosie van FC Volendam 2.0 cultureel verklaard (Deel I)

Een voetbalclub die zichzelf de das om doet: “Beschaving is dat wat de meesten krijgen, velen doorgeven en weinigen hebben.”
(Uit: Sprüche und Widersprüche (1909))
Karl Kraus (1874 – 1936), Duits-Joodse dichter en journalist

I Aftrap

Volendam, een dorp in de eredivisie? Veel Nederlanders verbaasden zich over het spektakelstuk dat zich ruim twee maanden geleden op de televisie ontvouwde: de implosie van lokale trots FC Volendam. Wat nu weer in dat bezopen dorp? Snel, de zoutjes!

Door Marcel Tuyp

Mijn analyse van de huidige organisatiecrisis is allereerst cultureel (Deel I) en grijpt deels ook terug op de docuserie ‘Volendam, een dorp in de eredivisie’. Een beker die ik aanvankelijk aan mij voorbij wilde laten gaan. Bij de analyse van deze organisatiecrisis bleek zij echter onmisbaar.

Mijn plaatsvervangende schaamte bleef grotendeels beperkt tot dat dramatische hoogtepunt (zie trailer) in het gebouw (de St. Jozef) dat beoogt ons allen te verenigen. Dit nu ging deze avond niet lukken. Dat maakte Jan Smit direct duidelijk. In alle ingehouden hevigheid komt onderhavige organisatiecrisis hier naar het oppervlakte. Geheel volgens de regels van het drama bevond dit hoogtepunt zich in de docuserie achterin de vijfde van de zes afleveringen. Waar kijken wij naar? Wat gebeurt hier? Waarom zijn wij hier überhaupt getuige van?

Sophie Hildebrands side-kick was geschrokken van deze Jan Smit. Polderland Nederland wordt gekenmerkt door Femininiteit en een Zwakke Onzekerheidsvermijding. Nederlanders hebben vergaderen uitgevonden. Emotionele uitbarstingen die bij Volendammers als een soort veiligheids- of uitlaatklep lijken te functioneren vallen een beetje buiten die boot. Hebben emoties bij deze organisatiecrisis niet een te grote rol gespeeld?

Hier meer op de site van EnClave.