Als varen in je bloed zit

Vandaag ontvangen wij Jan en Iet met kinderen en kleinkinderen. Een volle boot op een winderige dag.

Als Frouk, Henriette en Wijnie aan boord komen van de Vaarwens doen zij gelijk maar een schietgebedje naar de weergoden, want het is grijs op de Marina en de regen komt strak naar beneden om van de wind maar niet te spreken. Maar het ene grijs is het andere niet en soms kleurt het al iets lichter tegen tienen. De kachel is aan, de koffie bijna klaar en de Vaarwens ligt klaar om onze gasten te ontvangen. Jan komt met de familie met eigen vervoer, zij kunnen makkelijk de parkeerplaats op en staan dus plots voor onze neus. Gelijk een boot vol want zij zijn met 9 man. Dat kan nog wel eens gezellig worden.

Jan heeft Parkinson en is gebonden aan zijn rolstoel. Hij woont in een verzorgingstehuis, waar de hele familie ook kind aan huis is om bij man, vader en opa te kunnen zijn. Vandaag zijn behalve Iet, ook dochter Anja met man Johan en kleinzoon Xander en kleindochter Tanita en zoon Erik met vrouw Esther en kleinzoon Fynn van de partij. Jan en Iet vertellen dat zij beide kinderen zijn van de binnenvaart. Na hun huwelijk hebben zij zelf ook een binnenvaartschip gevaren, maar bij de geboorte van Anja hebben zij besloten om de vaart achter zich te laten. Zij hadden zelf op internaat gezeten en in kostgezinnen gewoond en dat wilde zij niet voor hun kinderen. Zij werden er niet minder reislustig op, toen Erik 3 jaar was vertrok de familie bijvoorbeeld naar Marokko met tent. Destijds nu niet vanzelfsprekend! Prachtige reizen hebben zij gemaakt samen, maar ook met de kinderen. Zoals Jan zegt: “het water is leuk maar op land is het ook prachtig.”

Hoe je het went of keert, de hele familie heeft iets met water en reizen. Of je het nu hebt over de kapitein van een baggerschip zoals Erik, fervent waterpoloër zoals Fynn, goede zeiler Xander of avonturier Tanita, die met haar gezin een jaar met de camper op pad gaat. Ergens zijn de genen van Jan en Iet mooi doorgegeven.

Na de koffie met soesjes en koek vertrekken vanuit een onstuimige haven naar de Zaanse Schans. Mooi op tijd zijn we bij de sluis en dat is vandaag extra belangrijk, want de nichten van Jan staan op de sluis om te zwaaien. Ina en Roelie wonen in Zaandam en wachten ons op aan de kade en het is een heel gezellig weerzien! Netjes op tijd door de spoorbrug, arriveren we rond lunchtijd bij molen Het Jonge Schaap. Het is hard werken om met de wind en regen de Vaarwens een beetje netjes aan de steiger te krijgen, maar met geduld en liefde lukt het ons en kunnen wij lekker gaan lunchen, want water maakt hongerig zoals we inmiddels weten. De Hema heeft ons weer voorzien van heerlijke broodjes en voor ieder is iets lekkers te vinden. De familie klets er lekker op los, maar dan is het toch tijd om de molen te bezichtigen. Zoals altijd is er ondanks alle toeristen altijd speciale aandacht voor onze gasten en dankzij de lift kan Jan ook met rolstoel prima bij de molen komen.

Rond half drie vertrekken we weer, zodat wij op tijd zijn voor de spoorbrug. Het is druk op het kanaal en we liggen rondom met grote binnenvaart. Voor Jan is dit appeltje eitje en hij kan Frouk ook af en toe nog wat tips geven
Soms heb je families aan boord waar je het gesprek een beetje gaande moet houden, maar dat is bij deze familie niet het geval. Zij hebben het zo gezellig met elkaar, de verhalen en belevenissen worden gedeeld en iedereen heeft wel wat te vertellen en het mooie is dat er ook steeds aandacht is voor Jan.

Jan heeft in de ochtend al snel de plek naast Frouk ingenomen en dankzij de lift kan hij heerlijk naar buiten kijken en geniet daar enorm van. Gisteren was zijn verjaardag en volgens Jan heeft hij nog nooit zo’n leuke verjaardag gehad, daar moet je dan wel 92 voor worden, maar dan heb je wel wat! Na lang wachten door de drukte mogen we de sluis in en gaan we toch echt op weg naar de haven. Met nog een hartig hapje en een glas fris is het aan boord nog prima toeven. De wind zet voor de verandering nog een beetje aan dus we zijn blij als we weer rustig aan onze steiger liggen.

Het is ruim na vieren en tijd om afscheid te nemen. Nog een groepsfoto op de steiger met zelfontspanner (jaja) en dan snel uitzwaaien en voor de bui de auto is. Vanavond eet de familie bij restaurant Oma Ietje in Amsterdam, mooier kan je zo’n familiedag niet afsluiten. Zelfs voor deze echte Rotterdammers was dit dagje Amsterdam één om nooit meer te vergeten.

Lieve familie het ga jullie goed, wij hebben van jullie genoten en hopen dat jullie nog veel tijd gegund is om samen mooie momenten te beleven.

Vaarwel Jan