Dit is mijn laatste stukje

Het is een beetje een gewone dag, die maandag voor Prinsjesdag, vind je niet? Ik vind van wel. Er kan nog van gebeuren, maar er gebeurt nog niks. Er kan nog van alles uitlekken en dat zal ook wel gebeuren. Zo normaal is dat dat dat er allemaal bij hoort. Maar daar kunnen we niet op wachten toch? Het is daarmee een gewone dag en een spannende dag tegelijk. Want als er toch iets uitlekt, wat dat, dan heeft deze dag precies aan z’n verwachtingen voldaan. Er is niets bijzonders gebeurd. Het is gewoon de maandag voor Prinsjesdag.

En nu is het dan Prinsjesdag. Ook een beetje een gewone dag eigenlijk, al kan ik me de Prinsjesdag dat ik in dienst zag nog wel herinneren, want toen zat ik bij de Garde Grenadiers en die moesten met hun zwarte kolbakken meelopen in de stoet van de Koning(in). Ik zwierf die dag met mijn camera een beetje rond het circus om leuke foto’s te maken, onder andere van Prins Bernhard, die voor het eerst geen uniform meer aan mocht en zo alle festiviteiten in burger moest bijwonen. En ik had nog een foto, van mijzelf voor de gouden koets. In die tijd waren selfies best wel bijzonder.

Anyway, ik had gistermorgen op advies van de dokter dus een half flaconnetje morfine genomen en was daarna direct weer in slaap gevallen. De Thuiszorg waste mij in bed i.p.v. bij het aanrecht en daarna viel ik gelijk weer in slaap tot een uur op twee.

Tegen die tijd stond Jean ook aan mijn bed om de laatste vorderingen van Ateïsmen te bespreken, versturen want daar zit nog een hoop werk aan: prijs vaststellen, bestellen, verzenden etc. Ik zal het hier direct laten weten wanneer een of meerdere exemplaren kunt bestellen, maar dat zal niet lang meer duren en dan heb je ook wat. Tegen die tijd kun je hem ook hier of bij de Nimo kopen. Een aanschaf waar je geen spijt van zult krijgen, al zeg ik het zelf.

Dit is is mijn laatst stukje. Het is voorbij.