'Dit boek had ik nooit willen schrijven': moeder Tamar (14) vertelt haar verhaal 🎥
Zes jaar na de dood van de 14-jarige Tamar uit Marken heeft haar moeder Trijntje Boes een boek geschreven. Tijdens de boekpresentatie op Marken kwamen niet alleen de pijn en de vele onbeantwoorde vragen van de familie naar boven, maar vooral ook herinneringen aan wie Tamar was.
"Dit boek had ik nooit willen schrijven. Liever had ik Tamar in mijn armen gehad." Met die woorden begint moeder Trijntje haar boek. Uitgever Marie-Anne voegde daar tijdens de presentatie in dorpshuis Het Trefpunt op Marken aan toe: "Dit boek had ik nooit willen uitgeven."
Trijntje Boes schreef het boek 'Tamar, het meisje van Marken' samen met journalist Robert Vinkenborg, die de zaak vanaf het begin volgde. Niet alleen om de jarenlange strijd om gerechtigheid vast te leggen, maar ook om te laten zien wie haar dochter was. "Het werd steeds meer een zaak: de zaak Tamar."
Herinneringen
Tijdens de inloop worden foto's en video's van Tamar getoond: vakanties, een zwemwedstrijd, dansjes op TikTok en beelden van haar als klein meisje. Herinneringen aan een leven dat zes jaar geleden, op veertienjarige leeftijd, plotseling eindigde.
De belangstelling voor de boekpresentatie is zo groot dat de zaal wordt vergroot. Familie, vrienden en bekenden van Trijntje en Jan zijn aanwezig, net als vriendinnen van Tamar. Eén van hen heeft een tatoeage laten zetten ter herinnering aan haar.
Ook Tamars beste vriendin is erbij. Wanneer ze één van de eerste exemplaren van het boek krijgt, barst ze in tranen uit.
Die laatste avond
In het boek beschrijft Trijntje de avond waarop ze haar dochter voor het laatst zag. De dag ervoor had vader Jan ontdekt dat Tamar 's nachts op haar laptop zat. Toen Trijntje de volgende avond haar laptop en telefoon innam, reageerde Tamar 'heftiger dan verwacht'.
"Ze werd boos", schrijft Trijntje. "Ik bleef bij mijn besluit, omdat ik vind dat kinderen 's nachts moeten slapen. Bovendien maakte ik mij zorgen over wat er online allemaal gebeurde. Veertienjarige meisjes zijn nieuwsgierig en nog naïef."
Even later verscheen Tamar met haar jas en schoenen aan. Ze wilde naar buiten. "Waarom doe je nou zo moeilijk?", vroeg Trijntje. "Je krijgt die laptop en telefoon morgenochtend gewoon terug. We zijn niet boos. We willen alleen dat je gaat slapen."
Maar Tamar draaide zich plotseling om en rende naar buiten. Trijntje trok snel haar jas en schoenen aan en sprong op haar fiets om haar dochter achterna te gaan. Helaas, de verkeerde kant op.
Er volgde een lange nacht waarin beide ouders naar Tamar zochten. Rond vijf uur 's ochtends kwam de politie aan de deur. "We hebben Tamar gevonden. Ze is helaas overleden."
Is Tamar verplaatst?
Tamar werd in de nacht van 24 op 25 juli 2020 dood aangetroffen in een berm langs de dijk tussen Marken en Monnickendam. Ze was aangereden door een auto waarvan de bestuurder was doorgereden. Wat er precies gebeurde, houdt haar ouders zes jaar later nog altijd bezig.
In haar boek beschrijft Trijntje hoe agenten vertelden dat Tamar in de berm lag, zonder dat er een auto was aangetroffen. "De agent zei: 'Het is duidelijk dat ze daar is achtergelaten'", schrijft ze.
Trijntje is ervan overtuigd dat haar dochter na de aanrijding is verplaatst, maar volgens de rechtbank is dat niet bewezen. De bestuurder werd afgelopen zomer vrijgesproken. "Dat daar niks mee wordt gedaan. Dat wordt gewoon naast zich neergelegd of onder het tapijt geschoven. Dat vind ik niet kunnen. En daarom blijf ik vechten."
Met haar boek hoopt ze andere nabestaanden te helpen. "Ik zou één ding altijd willen meegeven: blijf vooral zelf vechten. Ook al komt die gerechtigheid misschien nooit, dan heb je er wel voor gestreden."
Tamar een gezicht geven
Hoewel de rechtszaak een grote rol speelt in het boek, wilden Trijntje en coauteur Robert Vinkenborg vooral ook laten zien wie Tamar was. Volgens haar moeder raakte dat de afgelopen jaren steeds verder op de achtergrond. "Het werd steeds meer een zaak: de zaak Tamar."
Vinkenborg vindt het belangrijk dat Tamar niet alleen als verkeersslachtoffer wordt herinnerd. "Vaak is een slachtoffer van een verkeersongeluk een statistiek. Ik vind het heel belangrijk dat we Tamar een gezicht geven. Dat je kan zien dat het een mens van vlees en bloed is. Wie is zij? Hoe was zij?"