Wennen aan altijd weer die blikken
Wennen aan altijd weer die blikken
Het laatste stukje naar de geluidsstudio hollen de drie meiden om te ontkomen aan de camera's. Want ze zijn stoer, maar niet zó stoer, de slachtoffers van de nieuwjaarsbrand in café De Hemel. Ze zijn ernstig verbrand in hun gezicht en hebben nog maar net de draad weer opgepakt.
Gisteren zijn 25 Volendammers met Zweedse jongeren, die drie jaar geleden zo'n brand meemaakten in Gotenburg, terug gegaan naar café De Hemel. Dat was voor iedereen zwaar, zegt Melanie Klene (16): ,,Juist omdat er weinig te zien is van de brand, de ruimte is nog helemaal intact. Toen ik op een barkruk ging zitten, was het net of het nooit is gebeurd, of je gewoon je leventje terug hebt.''
Melanie hoort bij een clubje van elf vriendinnen, van wie er acht gewond raakten. Een van hen, Anja Kok, overleed onlangs onverwachts. Ze was het veertiende slachtoffer.
De Zweden en Hollanders hebben gisteren samen een lied ingezongen. Het cd'tje is voor eigen gebruik. Eerder ging een Nederlandse delegatie naar Zweden, om te leren van de hulpverlening daar.
Tien maanden na de brand zijn de littekens in Volendam nog vers. Voor de jongeren is het moeilijk wennen aan altijd die blikken. Want de verwondingen zijn opvallend: sommige hebben rood opgezwollen littekenweef sel in hun gezicht, anderen zijn stukken oor, neus of vingers kwijt. Een enkeling is nog maar net uit het ziekenhuis, twee liggen er zelfs nog in.
En dan die jeuk. ,,Niet krabben met je nagels of met scherpe dingen en goed luisteren naar de dokter'', zegt de Zweedse Daniel, die zelf zes maanden in het ziekenhuis lag en voor 50 procent over zijn hele lijf is verbrand. ,,Als je kriebel hebt: zachtjes wrijven.'' In de Zweedse discobrand kwamen 63 jonge mensen om en raakten 200 gewond. Daniels gezicht zit vol littekens en hij mist twee vingers. ,,Mensen kijken altijd. Je went eraan, ik snap het wel.'' Daniels littekens hebben in ieder geval hun oude huidskleur terug.
,,Er is een plek op mijn rug waar ik niet bij kan en waar het altijd jeukt'', zegt de Volendamse René (15). Hij heeft derdegraads verbrandingen. Zijn hoofd en oren zijn erg beschadigd en hij is veel vingers kwijt, omdat hij die voor zijn gezicht hield toen de brandende kerstversiering naar beneden kwam. ,,Mijn ogen, neus en mond zijn niet verbrand, daardoor ben ik nog goed te herkennen.'' Hij is nu 16 keer geopereerd. ,,Ik heb weer mijn gewone leventje weer opgepakt en ik kan al best veel met mijn handen. Ik ben optimistisch, dat zijn we eigenlijk allemaal hier in Volendam.''
Ook Daniel valt op dat de sfeer vrolijk is. Er wordt geflirt en gelachen en in de kortste keren is het bier in de ijskast van de studio ontdekt. Daniel: ,,In Zweden was iedereen vlak na de brand veel bozer. Maar dat kwam ook doordat de brand was aangestoken, nota bene door jongens die we kenden. De reden was stompzinnig: ze vonden de toegangsprijs te hoog.''
Gerda Buys, psychologe bij de Stichting Slachtoffers Nieuwjaarsbrand Volendam, denkt dat het goed is dat de jongeren onder de mensen komen. ,,Ik houd mijn hart vast met al die media, maar ze moeten er doorheen.'' Volgens Buys is het goed als er ook buiten Volendam aandacht blijft voor de slachtoffers. ,,Hun leven staat nog in het teken van de brand. Ze moeten naar het littekenspreekuur, sommigen worstelen zich elke ochtend in hun drukpak. Dat moet het vormen van littekenweefsel voorkomen, maar het is veel werk om aan te trekken. En dan die blikken: hier in Volendam gaat het nog wel, maar wat nou als ze schoenen willen kopen in Amsterdam?''