Fred Smit "veroordeeld" tot jaar ziekenhuis

Fred Smit "veroordeeld" tot jaar ziekenhuis
Hij lag als een mummie in het ziekenhuis in Charleroi. Van top tot teen in de zwachtels. Een diepe coma. Meer dood dan levend. Zijn maat Nico Veerman waarmee hij rampcafé 't Hemeltje oudejaarsnacht had bezocht, lag naast hem. Nico haalde het niet, Fred werd w61 wakker. Ging zelfs naar huis. De vlag ut in Volendam. Maar dat was maar voor een paar dagen. Al snel werd hij weer veroordeeld tot het ziekenhuis. Vierde er op 14 juni zijn achttiende verjaardag op intensive care. Nog zeker tot februari moet hij in het AMC blijven. Een jaar lang hoopt hij op beter.

Een ruime tweepersoonskamer met slingers rond het bed. Een eigen computer met internet en zelfs aansluiting van de dvdspeler op de televisie. Dartbord, hometrainertje, koelkast, aanrechtblok, zelfs een aquarium. ledere dag vrienden en familie op visite tot een uur of tien en je vriendin blijft in het weekeinde slapen. Wat wil je nog meer. Zo willen we allemaal wel ziek zijn.

'Gevangene'
Volendammer Fred Smit, een van de vele slachtoffers van de nieuwjaarsbrand, wil hier toch liever voor bedanken. Hij is gevangene' in het AMC. ,,Meer te gast, hoor. Al doen die mensen hier geweldig hun best. Niets dan lof. Dat dit in een ziekenhuis kan."Op nieuwjaarsdag belandde Fred Smit voor het eerst in het AMC. Hij kreeg een pijp in zijn keel om hem lucht te geven. Maar er waren te veel slachtoffers, er was te weinig plaats. Fred was voor 35 procent verbrand en ging de volgende dag verder naar België in coma. Soms kunstmatig omdat hij werd geopereerd. De pijn bij ontwaken zou ondraaglijk zijn. Tot hij ergens in februari helemaal ontwaakte. Kwam op 14 februari zelfs weer thuis. Want het ging goed. Leek het. Hij moest af en toe een zoutoplossing vernevelen en inhaleren om het slijm in zijn luchtpijp weg te werken. Het werd niet beter. Slechter. En de ambulance scheurde een paar keer de straat in om hem van het randje van de dood te halen wanneer Fred dreigde te stikken. Even later lag hij weer in het ziekenhuis. Fred had een beschadiging aan zijn luchtpijp opgelopen. De combinatie van de hete lucht die hij tijdens de brand inademde en het 'intuberen' in het ziekenhuis was funest geweest. De luchtpijp bleef beschadigd. Klemde dicht waardoor Fred om de haverklap ademnood had. In het ziekenhuis kreeg hij weer een pijp ingebracht. Eerst in zijn keel, later in zijn neus en langs zijn stembanden. Daarom is praten er niet meer bij. Vlak na de bouwvakvakantie kreeg hij te horen dat de pijp nog minstens een half jaar blijft zitten omdat het genezingsproces van zijn luchtpijp slopend traag vordert. ,,Dit is een uniek geval. Er zijn maar achttien mensen op de wereld die deze aandoening hebben gehad", zegt vader Jaap Smit.

Luchtpijp
En ook al lijkt alles verder prima, Fred moet in het ziekenhuis blijven omdat verblijf daar buiten te gevaarlijk is. In zijn slaap kan hij de pijp er uit trekken. Voor de artsen is dan onduidelijk wat er gebeurt. Toen de slang aanvankelijk na zes weken werd verwijderd, sloeg zijn luchtpijp namelijk dicht. ,,Hij ligt hier voor zijn eigen bescherming. De slang waar hij lucht door inademt, lost heel langzaam op en kan dubbelklappen als hij niest. Dan kan hij stikken. Ze hebben hier dan twintig minuten de tijd om hem te redden. Als dat in Volendam zou gebeuren lukt dat nooit, ook niet met de traumaheli." Zijn brandwonden zijn aardig genezen. Maar hij blijft eenarm en handen vol littekens houden. De verbranding van de arm was derdegraads. ,,Toen ik hem die nacht vond aan de Dijk, dacht ik dat die arm er af moest", zegt vader Jaap. De arm werd in Charleroi geopereerd. In ~.6n keer ging er een enorme lap transplantatiehuid op. Een bijzondere operatie volgens Jaap Smit, waar ze in het AMC veel waardering voor hebben.

Van binnen
,,Die brandlittekens heeft hij van binnen ook. Zo moet je dus ook zijn luchtpijp voorstellen", zegt Jaap. De littekens herstellen langzaam en in de luchtpijp is nog een wond van vijf centimeter die inmiddels aan het genezen is. Een langdurig genezingsproces en iedere drie weken moet Fred onder narcose omdat de luchtslang (gemaakt van siliconen) dan wordt vernieuwd. Tijdens het slang verwisselen inspecteren de chirurgen de luchtwegen van Fred met een kleine camera. Aan het uiteinde van de luchtslang zit een filter dat de lucht reinigt. En ook Fred heeft wel eens last van snotterigheid. In zijn luchtslang wel te verstaan. Met een kleiner slangetje zuigt hij dat vocht er op gezette tijden uit. Praten is een probleem omdat de slang dwars door zijn stembanden loopt. Fred praat geluidloos. Hele zachte geluidjes komen er over zijn lippen, maar moeder Marie verstaat hem feilloos. Vertaalt al liplezend wat hij zegt en Fred knikt steeds bevestigend. Met de buitenwereld communiceert hij via de computer die hij van de stichting slachtoffers nieuwjaarsbrand heeft gekregen. Chatten via MSN en e-mailen met Volendam en de rest van de wereld. Met vrienden en ander bezoek communiceert hij ook via een groot schrift. Krabbelt in net handschrift zijn commentaren op de 'praats' van vrienden die hem bezoeken. Thuis in Volendam staan twaalf boekwerken die hij al heeft volgeschreven.

Telefoon
Daar rinkelt de telefoon. Fred loopt er heen en neemt de hoorn op. Maar hij kon toch niet praten? Af en toe drukt hij op een knop. Met de ene knop zegt hij 'ja', met de andere nee'. Zo kan er toch worden gebeld. Er wordt vaak gebeld en iedere dag is er volk. Moeder Marie komt rond de middag, vader Jaap in de avond, broer Frank zit er vaak en natuurlijk vriendin Manska. Die komt iedere dag en blijft in het weekeinde zelfs slapen. De liefde bloeit weer op. Fred en Mariska hebben drie jaar verkering, maar vorig jaar oktober raakte het uit. Op oudejaarsdag pikten ze de draad weer op, maar toen vloog 't Hemeltje in brand. De toekomst lacht hem tegemoet als je Fred moet geloven. Hij was tegelzetter en wil in dat beroep weer aan de slag. Ook met zijn verbrande handen denkt hij zonder probleem weer te kunnen gaan werken. Maar is dat niet moeilijk? Gaat dat wel lukken? Doet dat niet pijn? Hoe wil je dit allemaal verwerken en hoe kun je het leven zo nog aan? Fred reageert op dit soort vragen met laconiek schouderophalen. ,,Twee biertjes per dag, je vrienden en familie en lachen. Lachen is gezond."Maar wordt het niet eens tijd voor een psycholoog om mee te praten? Vader lacht. ,,Fred gooit een psycholoog zo de kamer weer uit. E~n keer toen hij in een hele zware 'dip' zat, hebben we gepraat met Luc Taal, een gespecialiseerde brandwondenpsycholoog. Een geweldige vent, die Fred zo weer uit het dal haalde. En we doen dat ook zelf. Praten, praten en praten. Want er gloort weer toekomst. Er zijn gezinnen die er veel erger aan toe zijn. Wij hebben hem nog en kunnen tenminste op bezoek." Fred zelf over de psychologische bijstand en zijn optimisme: ,,Ik ben mijn eigen psychobog, twee biertjes per dag helpt ook." En hij kan voor bijstand bij half Volendam terecht. ,,Je hoeft maar met je vingers te knippen en het komt."

Broer Frank levert samen met vriend Jeroen het bewijs: Jeroen installeert de dvd speler want dat is toch een stuk mooier dan video. Iedere dag twee of drie kaarten bij de post waar hij de muur mee behangt. Iedere dag vrienden en familie. Het lijkt het beste genezingsproces. ,,De vrienden komen drie keer per week langs. Zaterdag zitten we hier altijd met het hele gezin te 'chinezen'. We vieren onze verjaardagen hier en nu komt Sinterklaas er aan en Kerstmis. Ja, en natuurlijk oud en nieuw. We doen dit met z'n allen en we blijven hoop houden. Je kunt zielig gaan zitten doen, maar daar schiet je niks mee op."