Verhaal burgemeester Hans Bulte op 2e bedankdag
Verhaal burgemeester Hans Bulte op 2e bedankdag
Dames en heren,
Het is duidelijk dat u er vanmiddag niet aan ontkomt dat sommige zaken meerdere malen gezegd worden; het onderstreept eigenlijk alleen maar onze intenties.
Hartelijk welkom.
Voor u die hier niet woonachtig bent, hartelijk welkom in Volendam.
Volendam, parel aan de voormalige Zuiderzee; dorp met een eigen karakter, met een eigenzinnig karakter soms, dorp van harde werkers en bovenal lieve en vriendelijke mensen. Dorp met zijn historie van vechten tegen natuurkrachten maar ook de grote afhankelijkheid daarvan.
Vorig jaar veranderde voor ons allen, ook voor u, de inhoud en betekenis van het begrip Volendam.
In de vroege nacht van 1 januari vorig jaar werd het zwartste hoofdstuk toegevoegd aan onze historie, door de fatale gebeurtenis welke zich hier voltrok.
Veertien jonge mensen werden uit ons midden weggerukt, tientallen jonge meisjes en jongens werden ernstig gewond zowel uiterlijk als innerlijk. Honderden mensen zijn te rekenen tot de getroffenen.
Met de jaarwisseling hebben wij op indrukwekkende wijze aandacht besteed aan allen die door deze ramp zijn getroffen.
Ons verdriet en zorg zijn nog immer groot en toch werd het initiatief geboren om ook aandacht te besteden aan hen die een bijzondere inspanning hebben verricht in de eerste uren na de ramp en de periode erna.
Een aantal weken geleden hebben wij met de mensen uit de medische zorg, uit de ziekenhuizen een bijeenkomst mogen houden om onze erkentelijkheid tot uitdrukking te brengen.
Vandaag bent u onze gast, u door de heer Alders zo treffend "De helden van het eerste uur" genoemd. U, de mensen uit de directe omgeving van de Dijk; u, de mensen van de EHBO, Het Rode Kruis, de Sigma-teams, de artsen, van de alarmcentrales, van de CPA's, van de ambulancediensten, van de politie en van de brandweerkorpsen.
Voor een deel bent u gewoon burger in deze gemeente, die geconfronteerd werd met een ramp van ongekende omvang. U deed wat u meende te moeten doen: hulp bieden aan anderen in nood. Niet voorbereid of opgeleid om dit te kunnen doen. U deed het, met enorme inzet en met grote emoties.
Voor een ander deel van de hier aanwezigen, u die de taak verrichtte waarvoor u bent opgeleid, waren de emoties zeker niet minder, de inspanning die geleverd werd mag gekenmerkt worden als "het boven zichzelf uitstijgen".
Die eerste uren, die nacht heeft u, uw deskundigheid in dienst gesteld van degenen die uw zorg behoefden.
Ons past grote bewondering en dank aan u allen.
Wat zo vaak vergeten wordt bij de beoordeling achteraf van dit soort hulpverlening, een beoordeling vanachter een bureau, is de enorme hectiek en chaos waarin orde moet worden gecreëerd.
U heeft uw taak op een voorbeeldige wijze vervuld.
Vandaag willen wij u daarvoor bedanken. Dat bedanken zal geschieden door toespraken van de vertegenwoordigers van de getroffenen maar vooral ook in de persoonlijke gesprekken die u zult hebben.
Ook de lokale overheid wil, nadrukkelijk blijk gevend van zijn hoge mate van betrokkenheid, u namens de gehele Volendamse gemeenschap dank zeggen voor uw bijdrage in het voor ons zo moeilijke proces tot het vinden van een weg om met onze zorg en problemen om te gaan.
Er is voor ons reden tot dankbaarheid voor de enorme inzet van heel, heel velen. Ik wens u toe dat deze bijeenkomst ook voor u, helend mag werken omdat ik weet dat er ook onder u mensen zijn die grote moeite hebben om de draad weer op te pakken. Dat de dankbaarheid die wij vandaag tonen, onze bewondering voor u, een bijdrage moge leveren om de verschrikkelijke gebeurtenis een plaats te geven.
We kijken daarbij hoopvol naar de toekomst. Het zijn juist onze jongeren zelf die laten zien hoe het kan. Ik kan het niet beter zeggen dan Lou Snoek, één van de zwaar getroffenen, welke zei: "Je toekomst wordt niet bepaald door de ramp. Je toekomst bepaal je zelf." Dit zelfvertrouwen, deze wil om te vechten verdient het grootste respect en maakt stil.
Voor uw bijdrage daarin zeg ik u, namens de gemeenschap, hartelijk dank.