De leugen regeert in informatiesamenwerking
De leugen regeert in informatiesamenwerking
Toen Koningin Beatrix verkondigde dat in Nederland ‘De leugen regeerde’ fronsten velen de wenkbrauwen en waren geschokt. Ik was er toen al van overtuigd dat zij de waarheid sprak. In de NNC van 24 mei 2002 las ik de volgende tekst onder de kop: ‘De leugen regeert in informatiesamenleving’.
(Letterlijke tekst): ‘De moderne informatiesamenleving bevordert leugen en bedrog. Die stelling is verdedigd door communicatiewetenschapper C. Hamelink bij zijn aanvaarding van het ambt van boogleraar media, religie en cultuur aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Door de ontwikkeling van de informatietechnologie zijn de deelnemers aan het communicatieverkeer volgens Hamelink steeds vaker anoniem. Dit vergroot de mogelijkheid tot bedrog op ongekende wijze. Het taalgebruik in de media, de reclame en baatsites op het internet verhinderen een zorgvuldige weergave van de werkelijkheid vindt bij. De balans tussen waarheid en leugen dreigt volgen Hamelink in de media te veel naar de kant van de leugen door te slaan’, aldus de letterlijke tekst in het NNC artikel. IKI Nieuwsbrief heeft neutraal verslag van gebeurtenissen na nieuwjaarsbrand (Informatieblad van de Stichting Instituut voor Katholieke Informatie).
De brand in Volendam
Op 1 januari 2001 beeft in Volendam in een café een korte, vreselijke felle brand gewoed. Veertien jonge mensen kwamen daarbij om het leven. Ongeveer 250 jongens en meisjes werden ernstig verwond en liepen blijvend letsel op voor de rest van hun leven. Bij het onderzoek naar de oorzaken en achtergronden van deze ramp is gebleken, dat het brandpreventiebeleid van de gemeente te kort beeft geschoten. De burgemeester, die primair verantwoordelijk is voor dit beleidsonderdeel, trachtte de schuld in eerste instantie in de schoenen van de betrokken ambtenaar te schuiven. Voor de televisie verklaarde de burgemeester, dat bij niet gewaarschuwd was voor de levensgevaarlijke toestand in het café Anders zou bij het café gesloten hebben.
Kort nadien bleek echter, dat de brandpreventieambtenaar in de loop van 2000 minstens drie maal schriftelijk had gewaarschuwd voor de levensgevaarlijke situatie. Hij beeft duidelijk gemaakt, dat de gebruiksvergunning geweigerd moest worden. Niet lang daarna was duidelijk genoeg, dat de positie van de burgemeester onhoudbaar was. Hij nam ontslag; enige maanden later werd bij door de Commissaris van de Koningin van Kemenade elders tot waarnemend burgemeester benoemd.
Door de Minister van Binnenlandse Zaken werd een onderzoekscommissie ingesteld. Deze concludeerde, dat het college van B&W na de ambtelijke waarschuwing het café had moeten sluiten. De burgemeester en een van de wethouders waren toen al opgestapt. Restte nog de vraag, of door de hogere bestuurslaag - die van de provincie Noord-Holland - wel voldoende toezicht op de gemeente Volendam was uitgeoefend. Tot een gedegen behandeling van die vraag in de Provinciale Staten is het nooit gekomen, mede dankzij afleidingsmanoeuvres van Commissaris Van Kemenade.
Voordat de genoemde onderzoekscommissie zijn rapport had gepubliceerd, had Commissaris Van Kemenade inderhaast op eigen boutje een tweede onderzoekscommissie ingesteld. Een boogleraar in de politicologie produceerde binnen een maand een rapport. Dat was hoofdzakelijk gebaseerd op gesprekken met allerlei mensen over de Volendamse “bestuurscultuur”. Onder deze gesprekspartners waren maar heel weinig Volendammers. Uitgangspunt bij de beoordeling van het vaag omschreven fenomeen “bestuurscultuur” was de visie van Commissaris Van Kemenade op Volendam. De ingehuurde professor gaf in zijn rapport merkwaardigerwijs boog op over de bestuurlijke verdiensten van de burgemeester. Volgens hem is “de Volendamse bestuurscultuur een bijzondere factor geweest die heeft bijgedragen aan het specifieke karakter van de ramp”. Deze conclusie was geheel ongefundeerd en week sterk af van de conclusie van de eerste onderzoekscommissie.
De locale katholieke partij Volendam ‘80 werd in het rapport van de professor aangewezen as de belangrijkste veroorzaker van de slechte bestuurscultuur. Ongeveer terzelfder tijd verschenen er analyses in de media die suggereerden, dat een vroegere wethouder van Volendam ‘80 de hoofdschuldige was van het slechte brandpreventiebeleid. Dat was aantoonbaar onjuist, omdat deze wethouder slechts zijdeling te maken had met brandpreventie en omdat bij al een jaar voor de brand als wethouder was vertrokken.
Toch werden de verdachtmaking van Volendam ‘80 systematisch voortgezet, onder meer door de waarnemend burgemeester, die door Commissaris Van Kemenade in Volendam werd benoemd. Het effect van deze hetze was duidelijk merkbaar bij de gemeenteraadsverkiezingen van 6 maart ji. In Nederland boekten vrijwel alle lokale partijen grote winst. Maar in Volendam leed de lokale, katholieke partij zeer groot verlies.
Samenvattend is te concluderen, dat de vreselijke ramp mede is te wijten aan tekort schieten van de overheid. Toen het de burgemeester niet lukte met leugens de schuld in andermans schoenen te schuiven, vertrok bij. Hij kreeg geen straf, maar een andere functie. Mogelijke beleidsfouten op het niveau van de Commissaris van de Koningin werden met vereende krachten buiten beeld gehouden. Deze Commissaris had op de achtergrond zelf de regie bij publicitaire acties om de behoudende katholieke partij als de eigenlijke schuldige af te schilderen. Wetenschappers en journalisten werken daaraan mee. Hoewel de misleiding er voor mensen met enige bestuurlijke kennis duimendik bovenop lag, nam vrijwel niemand het op voor de waarheid. Aldus kan de vrijmetselarij ongehinderd zijn gang blijven gaan.
In aansluiting hierop wil ik de lezers attent maken op een boek over de leugen en bedrog n.a.v. o.a. de nieuwjaarsbrand. De waarheid ging in de doofpot en Van Kemenade ging er als een bok op het deksel zitten. Zelfs de rechter moest eraan te pas komen om zijn leugens te ontmaskeren. Inmiddels weet heel Nederland dat Jos van Kemenade verbeven is tot minister van de doofpot der doofpotten (ook ‘Sebrenica’ viel ten prooi aan Jos!).
Democratie onder vuur!
De democratie ligt in Nederland onder vuur, maar dat is niet van vandaag of gisteren. Zo werd in de jaren 19911994 het Noord-Hollandse lintdorp Langedijk al op bedenkelijke wijze opgeofferd aan de gemeentelijke berindeling. In de gemeente EdamVolendam werd de caféramp benut om integere, politieke voorstanders van zelfstandigheid en een radicale aanpak van de drugsdealers en ondanks hun uitstekende staat van dienst voor onze gemeenschap te criminaliseren en te bedreigen. Het ware verbaal achter de ramp werd in de doofpot gedaan doordat het ministerie en de provincie optraden als opdrachtgevers van ‘onafhankelijke’ rapportenmakers. Het gebeurde allemaal met de volle medewerking van de media die in dienst van de staat slechts de schijn ophouden van objectiviteit. We weten intussen allemaal waartoe dit kan leiden. Heeft u als burger in uw gemeente nog wel enige inbreng of is ook daar alleen nog maar sprake van schijndemocratie? Overtuig u van de ware feiten over twee gemeentes in een boeiend relaas, geschreven door een bezorgde burger die het allemaal van dichtbij meemaakte en trek vervolgens uw eigen conclusies. Het relaas is geschreven in het boek met de titel: ‘Logboek Langedijk, een vergezicht op Volendam’ en de schrijver is Albert Verhulst. Het boek is verkrijgbaar bij elke erkende boekhandel en is een echte aanrader.
Uit de inleiding van het in de pers verzwegen Logboek Langedijk, een vergezicht op Volendam: ‘De brand in café De Hemel duurde ongewoon kort maar het vuur lijkt te hebben voortgewoekerd in de van bovenaf geregisseerde campagne van haat en lasten die mede dankzij de kritiekloze rol van de media kon worden uitgestort over een paar mensen die blijkbaar moesten dienen als zondebok”.
Met dank voor plaatsing, Jan Keijzer (SIK)