Dat jochie van mij is zo ontzettend sterk
Dat jochie van mij is zo ontzettend sterk
Jaap Schilder (51) somt het rustig op. ,,Wilt u echt weten hoe het met mijn zoon gaat? Zijn rechterhand is eraf, links zijn de vingers stijf, hij is voor 76 procent verbrand, waarvan 55 procent derdegraads. Ook zijn gezicht is verbrand, maar de contouren zijn nog herkenbaar. Ze wisten niet of hij ooit nog kon zien of kon lopen. U moet begrijpen: hij was eigenlijk dood.''
Jack Schilder is zeventien jaar oud. ,,Eind augustus achttien'', zegt zijn vader trots. ,,Dat jochie van mij is zo ontzettend sterk.'' Die rampzalige nacht was Jack in Bar De Hemel. Hij werd zwaargewond naar het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam gebracht. Vele operaties volgden. De zorg in het OLVG en Brandwondencentrum in Beverwijk was 'waanzinnig goed', zegt Schilder. ,,Ze hebben zich echt om hem bekómmerd.'' Maar met Jack ging het lang niet goed. ,,Er is een gesprek geweest over euthanasie. Het was de belissing to pull the plug ja of nee. Ik heb dat bewust niet gedaan. Dan moet je dus leven met de gevolgen. Je geeft iemand een miserabel leven. Maar daarbij zeg ik ook: toen mijn jochie die oudejaars avond wegging, was hij gezond. Hij is verminkt teruggekomen. Iemand -ik noem geen namen- moet dat dus op zijn geweten hebben.''
Jaap Schilder is als secretaris van de Belangenvereniging Slachtoffers Nieuwjaarsbrand Volendam (BSNV) betrokken bij de totstandkoming van het advies van de Commissie Financiële Afhandeling. De regeling heeft zijn instemming. ,,Dit is voor de getroffen kinderen. Ze weten nu dat er nazorg is, dat de kosten worden vergoed. En ik vind het belangrijk dat die internationaal geldende richtlijn worden uitgebreid voor brandwondenslachtoffers. Zodat een meisje van zeventien bijvoorbeeld, met verbrandingen in haar gelaat, toch nog een substantieel percentage van dat maximale bedrag krijgt.''
,,Of de regeling aan mijn verwachtingen voldoet? Ten eerste dit: ik wil dat geld eigenlijk niet. Geef mij mijn zoon maar terug. En verder: dit was niet afdwingbaar. Het gaat om maatschappelijke solidariteit en dan mag je een gegeven paard niet in de bek kijken. Er zullen er altijd zijn die meer verwachten, maar mijn gevoel zegt dat dit advies wel in het dorp wordt gedragen.''
Het geld neemt de praktische zorgen niet weg. Zijn zoon heeft dagelijks zorg nodig en de nodige aandacht. Tussen het reizen en de operaties door, moeten afspraken worden gemaakt met de fysiotherapeut, de ergotherapeut, fitness, longartsen, revalidatieartsen. ,,Het zou een grote hulp zijn als mijn zoon een casemanager krijgt, die dat soort afspraken maakt.'' Achteraf heeft Schilder zich wel zorgen gemaakt over de kosten. ,,Maar het doel was toen: hij moet erdoorheen. Toen hij het niet zag zitten in het revalidatiecentrum, heb ik hem bij mij thuis persoonlijk verzorgd. Over de kosten dacht ik: 'dan verkoop ik mijn huis maar'. De prioriteit lag in bed.''
Los van de tegemoetkoming vanuit Den Haag, is het ook belangrijk dat het in Volendam, met café-eigenaar Jan Veerman en met de gemeente, tot schikkingen komt, meent Schilder. ,,Het dorp moet elkaar weer recht in de ogen kunnen kijken. Het is natuurlijk, om het modern te zeggen, shit wat er is gebeurd. Maar het gaat er om dat deze kinderen weer in het arbeidsproces opgenomen worden, dat zij een leefbare toekomst krijgen. Voor dit hogere doel, moeten we onze bezwaren opzij zetten.'