"Moeten de Wir War en De Blokhut weer open"

 "Moeten de Wir War en De Blokhut weer open"
Moeten niet nee, maar mogen wel. Ik heb het daar - als Volendammer Jas en stukkiesschrijver in de Nivo - sinds de brand wel eens voorzichtig met mensen over gehad, Mensen van wie ik persoonlijk vind dat ze er een gezonde en ruime geest op nahouden. Het idee wat ik graag wil voorleggen is een samenvoeging van verschillende positief en constructief denkende geesten en die wil ik als reactie op de artikelen van Saul Jonk graag aan bet brede lezerspubliek van de Nivo voorleggen.

Dus: Ja, hij mag weer open. Maar...:

• Niet onder bedrijfsvoering van Jan Veerman of zijn bedrijf. Persoonlijk vind ik Jan Veerman niet schuldig. Ik vind hem echter wel medeplichtig. En diezelfde medeplichtigheid ligt de hele gemeenschap als last op de schouders. De gemeenschap heeft dit zelf laten gebeuren. Jan Veerman verdient uiteraard boetedoening voor zijn algehele gedrag en zijn wijze van bedrijfsvoering. die rustig frauduleus genoemd kan worden, maar je kunt hem niet aanspreken op het (historisch gegroeide) gedrag van de gemeenschap die zelf hun kinderen met zoveel gemakzucht de straat opsturen, zonder ze enige vorm van zelfverantwoordelijkheid bij te brengen. Zonder Jan Veerman dus.
• Er zijn voldoende mogelijkheden om deze hele kwestie constructief - dus positief - aan te pakken, namelijk: laat Jan Veerman het hele pand plus interieur aan de brandslachtoffers schenken en laat hun het bedrijf zelf runnen, met zowel professioneel personeel dat maatschappelijk stevig in hun schoenen staat als betaalde vrijwilligers die het leuk vinden om daar te werken. Dat kunnen slachtoffers zelf zijn, maar ook ouders die het leuk vinden om een avondje achter de bar te staan. De opbrengst is dan a. bestemd voor het welzijn van de slachtoffers en b. om de beide cafés draaiende te kunnen houden (bedrijfskosten). Uiteindelijk komt dit de hele gemeenschap ten goede. In psychologische zin wel te verstaan. Want confrontatie ken erg helend werken. Soms moet je mensen pijn doen om ze juist geen pijn te doen. Het pand een andere bestemming geven - bijvoorbeeld een souvenirwinkel - lijkt me hoogst ongepast. Het p and is zo zwaar beladen, dat eigenlijk de enige oplossing - het heropenen van de Wir War - de meest voorhanden liggende en logische keuze lijkt te zijn.
• De Hemel dient uiteraard gesloten te blijven voor het aardse vertier eronder, maar dient wel ingericht en toegankelijk te zijn als meditatie- danwel gebedsruimte, waar men alleen of in groepsverband kan werken aan heling van bet innerlijk Geen mooiere plek dan juist De Hemel. Er kunnen bijvoerbeeld bijeenkomsten georganiseerd worden 'waarvoor men sprekers uitnodigt die goed kunnen vertellen over liefde en spiritualiteit en het enorme belang daarvan. Beneden in de Wir War kunnen doordeweeks thema- en discussieavonden georganiseerd worden waarin plezier, liefde, heling en spiritualiteit gecombineerd kunnen worden met optredens van bandjes en beschaafd doorzakken met z'n allen. Ook kan vanuit de Wir War een basis worden gelegd voor een wat gematigder gedrag ten aanzien van drugs en alcohol, hetgeen eveneens in de vorm van thema-avonden kan worden benadrukt. Straalbezopen, knetterstoned of stijf van de coke is minder "cool" dan menigeen zichzelf probeert wijs te maken. Dat is zo langzamerhand iedereen wel duidelijk.

Kortom: Als de Wir War en De Blokhut een duidelijke positieve maatschappelijke functie zouden krijgen met als doel de heling van de hele gemeenschap, wie kan daar dan nog tegen zijn? Een goede kroeg met een lekkere relaxte atmosfeer biedt evenveel geborgenheid dan welke kerk dan ook.

Tot slot: Voor wat betreft de gevoeligheden rondom de dood van onze veertien, ik ervaar persoonlijk - elke keer als ik bij hun grafveld kom - dat met name zij onze engelen zijn die voor dit dorp een duidelijke boodschap uitdragen die van cruciaal belang is voor de toekomst. Die boodschap luidt niet dat we moeten zwelgen in slachtoffergedrag, wraakzucht en represailles, maar dat we met liefde, begrip, mededogen en vergeving elkaar terzijde moeten staan. Dat we mogen leren van onze vergissingen, dat we daar positief en constructief mee om leren gaan, maar ook dat we mogen feestvieren wanneer we door de ondergane ervaringen weer een stappie hoger zijn gekomen. Dan smaakt een biertje het best. En daarvoor is geen betere plek te bedanken dan - de naam zegt het al - de Wir War Bar.

Ik hoop dat deze andere manier van denken een positieve bijdrage levert aan zowel de voorstanders als de tegenstanders van een heropening.

Anita Kroon