Raadhuis Edam veel te lelijk voor Gonny

Raadhuis Edam veel te lelijk voor Gonny
Waarin Edam-Volendam Gonny van Oudenallen teleurstelt, de kosten van versieren in een blauwe envelop worden voorgerekend en de engeltjes tegen een enigszins lege agenda aankijken.

Burgemeester van de gemeente Edam-Volendam, dat leek Gonny van Oudenallen van Mokum Mobiel wel wat. Mooie plaatsjes, weet ze uit de tijd dat ze er nog toeristen doorheen gidste, en andersom zou de vlam ook wel eens kunnen overslaan, meende ze. Want in Edam-Volendam zochten ze behalve een bestuurder, ook 'een zorgzaam en betrokken mens'. Eentje met humor. ''Ik dacht: dát ben ik.''

Gonny stelde zich kandidaat voor het burgemeesterschap, samen met nog vijftien anderen. Hoog tijd om de boel daar te verkennen, en dus boekte ze de bruidssuite in het Volendamse Hotel Spaander. Een weekend lang toerde ze met haar lief door de straten. Ze sprak met de locals, bezocht de plaatselijke etablissementen en ging uiteraard ook naar het gemeentehuis.

Eerst moest ze door een nieuwbouwwijk - 'zoals ze in heel Nederland kunnen staan' - en daar rees, in het hart van de woonbuurt, het kantoor op. ''Een grijs, grauw, jaren-tachtigding. Lelijk.'' Het blijft gissen hoe diep de aspiraties bij Oudenallen zaten, maar bij de aanblik van dit pand gingen ze meteen in rook op. Het idee dat burgemeester Gonny hier elke dag moest werken, nee, dat ging er bij haar echt niet in. Ze zou er 'verpieteren'. Sterker, ze werd er 'acuut depressief' van. ''Mijn partner heeft mij moeten oppeppen.''

Weg idealen om de wegen breed te houden, weg het voornemen de bevolking in moeilijke tijden emotioneel bij te staan. Van Oudenallen wilde niet meer. En daar bleef het niet bij: de roodharige was zo vrij de vertrouwenscommissie die de kandidaten beoordeelt, nog eens te in te peperen dat het college van b. en w. in een 'verschrikkelijk gebouw' huist. Noem het een advies: ''Daar moeten ze toch iets aan doen.''

Het is te hopen voor de LPF dat haar nummer acht op de kieslijst, namelijk Van Oudenallen, wat langer blijft plakken. Overigens ziet het daar wel naar uit, want het Binnenhof kan haar qua architectuur bekoren. Bovendien voelt ze zich thuis bij de partij 'die een tweede kans verdient'. Dit weekeinde ging ze met de LPF-bus op campagne door Limburg - met grote plastic oren. ''Zo zien de mensen dat we luisteren.''